Zuid-Afrika 2017

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Zuid-Afrika (2017) deel X (3-7 t/m 8-7)

En dan is de tijd gekomen om afscheid te nemen. Na vijf weken in de bush 'gewoond' te hebben en allerlei nieuwe mensen te hebben ontmoet, vind ik het jammer dat ik afscheid neem. Wat ik in ieder geval ga missen zijn alle dierengeluiden om me heen op elk tijdstip van de dag, de kampvuuravonden en het nuttige werk! Wat ik zeker niet ga missen is het gebrek aan (warm) water en de mega afwas elke dag. 

Vanuit Balule rijd ik naar Hazyview, waar ik begin met een uitgebreide warme douche. Wat voel ik me daarna toch heerlijk schoon! Ik vrees wel dat ik iets van mijn bruine kleur ben kwijt geraakt na al mijn geschrob. Daarna heb ik uitgebreid boodschappen gedaan, want ik heb helemaal niks te eten. De rest van de middag breng ik door met lezen en een plan bedenken voor de komende dagen. En ik ga op tijd naar bed. Na twee nachten met vijf uur slaap is dat wel heel prettig.

Zoals gebruikelijk ben ik om 6 uur wakker. Dan maar mijn bed uit en na mijn ontbijt vertrek ik richting Kruger NP. Bij de gate aangekomen is te zien dat het schoolvakantie is. Wat doen al die mensen hier? Het duurt een half uur voordat ik naar binnen kan rijden. Heb ik dan nog niet genoeg dieren gezien de afgelopen weken? Jawel, maar hier ga ik eens op mijn gemak tijd besteden aan fotograferen en om nou de hele week niks te doen, zie ik ook niet zitten. 

Deze twee dagen leveren mooie plaatjes op. 's Ochtends vroeg vind ik een bateleur in een boom die besluit weg te vliegen als ik mijn camera in de aanslag heb. Later maak ik op mijn gemak nog een foto van een bijeneter. Verder zie ik deze dagen op twee verschillende plaatsen een groepje grondhoornraven! Deze vogels worden met uitsterven bedreigd, er zijn er nog ongeveer 1200. Dit komt doordat ze maar één keer in de acht jaar één ei leggen en dit moet gebeuren in een holle boomstam. Aan die holle boomstammen is een tekort door het 'sloopgedrag' van de olifanten. Al met al zijn alle ingrediënten voor uitsterven aanwezig, helaas. Uiteraard bestaan er ook fokprogramma's voor deze vogels, maar zoals altijd is het de vraag of dat voldoende is.

Verder vind ik nog een visarend in een nest, vijf jonge leeuwen langs de weg, een hyena op weg naar zijn hol, een neushoorn bij 'renosterpan' (doet zijn naam eer aan) en een aantal sabelantilopen. En dan laat ik voor het gemak alle, veel voorkomende dieren, maar even achterwege. Wat niet wil zeggen dat ik daar niet naar gekeken heb.

Vanuit Kruger rijd ik naar Nelspruit toe. Daar wil ik overnachten op dezelfde camping als waar we al een paar keer eerder hebben gestaan en waar vier jaar geleden de schokbrekers naar toe zijn (hadden moeten worden) gestuurd (zie elders op onze site). Johan herkent me zowaar nog en uiteraard mag ik blijven. Gelukkig maar, want blijkbaar is er een groot festival in Nelspruit en zijn alle accomodaties volgeboekt. Donderdag doe ik niet zo veel. De accu van de auto laten vervangen, een uitgebreide wasbeurt van de auto, kleding wassen en zo nog een paar van die klusjes.

Vrijdag en zaterdag gebruik ik om op mijn gemak naar Johannesburg te rijden. Ik overnacht op een camping aan de Olifantsrivier. Om daar te komen moet je eerst over een mijnweg rijden. Ik begon al te twijfelen of ik goed zat, maar er stonden zoveel bordjes dat het wel goed moest zijn. Het is een groot resort, maar blijkbaar is het te koud, want er staat maar een andere familie op de camping en ook de huisjes zijn leeg. Met de rivier als uitzicht en roepende bavianen op de achtergrond schrijf ik deze blog. Voorlopig de laatste, want zondag komt Eelke aan in Johannesburg!! Na drie maanden zullen we elkaar weer zien en gaan we nog lekker vijf weken samen op pad. Hier zullen we wel een verhaal over schrijven, maar dat komt waarschijnlijk pas na onze vakantie op de website.

Bedankt voor het lezen en jullie reacties!


Zuid-Afrika (2017) deel IV (26-6 t/m 2-7)

Dit wordt alweer mijn laatste week vrijwilligerswerk. De tijd gaat best snel!  

Zondag is er een nieuwe vrijwilliger aangekomen, een Amerikaanse. Ze produceert gelijk de hoeveelheid decibellen die hoort bij een Amerikaanse, heel fijn maar niet heus. Met zijn drieën gaan we met Lewyn mee naar school om deze keer 90 kinderen iets te vertellen over zoogdieren, vogels en stroperij. Ook deze ochtend besluiten we met een ronde vingerverf. Gezien de grote hoeveelheid kinderen hebben we besloten buiten te verven en de kinderen te verdelen in drie groepen. Dat werkte goed. Zet 90 Nederlandse kinderen in een klaslokaal en ik weet zeker dat het niet zo stil is als het daar was. Dat was bijzonder om te zien.

Op dinsdag zijn Linda en ik met Leonie meegegaan om de cameravallen uit te lezen. Deze keer in Olifants North samen met de Warden (beheerder) van dit gebied. Linda en ik achter in het bakkie, ik heb volgens mij niet eerder zo'n schoon bakkie gezien. 's Middags hebben we ook de cameravallen gecontroleerd die we afgelopen zaterdag hebben geplaatst. Deze hebben we geplaatst op plekken waar we neushoorn sporen hebben gezien. Helaas nog geen neushoorns op de foto's deze keer, hopelijk de vvolgende keer. Wel weer een mooie foto van een olifant die tegen de boom aan schuurt met als gevolg dat de camera verdraaid is. 

Woensdag rijden Linda en ik de hele dag met Frikkie mee. We voeren picketinspecties uit en brengen overal het eten voor de komende maand. Ik weet nu precies wat ze eten: aardappels, tomaten, maismeel, kip, kruidenmix, kookolie, enz enz. Elke keer uittellen hoeveel iedereen krijgt en sjouwen maar. Zoals gebruikelijk wanneer je met Frikkie op stap gaat, ben je pas terug in kamp wanneer het donker is. Linda was aan het mopperen dat ze zich wilde wassen en toe was aan wijn, ik vermaakte me nog uitstekend. En wat zou ik anders doen? Terug in kamp heb ik kennis gemaakt met een ex militair uit Engeland. Zij gaat de Black Mamba's weer trainen. En nog een nieuwe vrijwilliger. De laatste twee domineerden het gesprek bij het kampvuur samen met Craig. Dat is handig, want dan kan ik op tijd naar bed. 

De donderdag begon saai. Er was niet veel datawerk meer te doen en we zouden pas in de middag een ronde gaan doen op zoek naar strikken. Nu had ik wel alle tijd om mijn blog bij te werken, wat te lezen enz. Maar dat is niet de reden waarom ik hier ben en dus een beetje saai. Uiteindelijk vertrekken we rond half twee met zijn allen naar een gebied dat Amsterdam wordt genoemd. Dit gebied heeft sinds kort een nieuwe eigenaar en deze wil meewerken aan het uitbreiden van Balule door de hekken te verwijderen. Dat is dan ook gelijk de reden van onze zoektocht naar strikken, om te kijken of het gebied 'schoon' is. We vinden geen strikken, maar wel een plek die gebruikt wordt als vuilstort. Dat zal eerst opgeruimd moeten worden. Gelukkig houdt Frikkie zijn eer hoog en komen we ook deze avond pas terug als het al donker is. Leonie is vandaag vertrokken naar het onderzoekshuis en Craig is weer terug in het kamp. Daarmee is ook gelijk het entertainment voor tijdens het kampvuur teruggekeerd. 

De vrijdag en zaterdag ga ik met Pieter mee op zoek naar planten die er niet thuis horen. We vinden er niet veel, maar toch nog wel een aantal. Nadat we op zaterdagavond voor onze vast avond uit eten naar Three Bridges zijn geweest, rijden we de toeristische route door het park terug naar het kamp. Vanuit het bakkie heb ik goed uitzicht, ook al is het best koud. We zien een korhaan en een hyena. Helaas nog steeds geen stekelvarken of luipaard. Terug in het kamp horen we dichtbij een olifant, een grote man in musth, die zich direct achter Pieters auto bevindt. Iedereen hoopt dat de auto heel blijft. Het mannetje loopt richting de caravan (nee, ik heb geen idee waarom die er staat) en besluit dat de boom daarachter erg lekker is. Af en toe horen we de caravan kraken, maar we kunnen de volgende ochtend niet echt schade ontdekken. Dit was wel erg dichtbij. 

Na de zondagse schoonmaak brengen we Linda naar het vliegveld van Hoedspruit. Zij vliegt vandaag weer richting Londen. Vervolgens brengen we een bezoek aan het 'endangered species centre'. Het doel van dit centrum is voornamelijk het opvangen en fokken van cheetah's om ze daarna weer uit te zetten. Verder vangen ze ook allerlei andere wilde dieren op, zoals wilde honden, neushoorns, een baby olifantje, sabelantilopen, enz. We krijgen eerst een informatie video te zien en daarna rijden we, net als bij een echte gamedrive, van verblijf naar verblijf waarbij we de meeste dieren ook te zien krijgen. Dat was een leuk uitje voor de zondagmiddag


Zuid-Afrika (2017) deel VIII (19-6 t/m 25-6)

Maandagochtend weer vroeg uit de veren voor het dierentelrondje. Dit keer met Leonie als chauffeur, want Pieter is nog niet terug. Het duurde even voor we wat zagen, maar halverwege kwamen we op één plek impala's, giraffen, zebra's en waterbokken tegen. Vlak voordat we bij ons kamp aankwamen hebben we nog 36 olifanten over zien steken. Dat was nog heel wat werk om bij te houden welke we al geteld hadden of het mannen of vrouwen waren en of het ging om volwassen, jongvolwassen of echt jonge dieren. Uiteraard is het wel gelukt. De rest van het dagprogramma bestond uit data analyse, want het alternatief was mee de weekboodschappen doen. Daarbij heb ik een bijzondere vondst gedaan: een bruine hyena!! Er is er ooit eentje gesignaleerd, maar deze staat op de foto van een cameraval van een ander gebied. Hopelijk zijn het er inderdaad twee, een mannetje en een vrouwtje en komen er jongen, zodat hier ook een kleine populatie komt. Beetje wishful thinking, maar je weet nooit. In de avond hebben we ons vermaakt met het spelletje 30 seconden. Probeer maar eens omschrijvingen te geven van Zuidafrikaanse dingen in het Engels aan iemand anders die ook Engels als tweede taal heeft. Dat levert af en toe hilarische omschrijvingen op! En een gezellige avond.

Dinsdag staat er weer rhinotracking op het programma en daar besteden we ook de ochtend aan, met een Landrover. Had ik al eens iets geschreven over de auto's (Landrovers!) met gebreken hier of die ergens stranden omdat ie het niet meer doet? Ze rijden hier met Landrovers trouwens. We hadden het weer een vandaag: nadat we de rivierbedding waren overgestoken, wilden we aan de andere kant weer omhoog. Halverwege de helling ging het mis (had ik al gezegd dat we met een Landrover reden), dus één keer raden wat het probleem was. Inderdaad, een van de steekassen brak en we kwamen dus niet verder (met de Landrover). Wat doe je dan? Dan bel je Frikkie weer en dan komt hij je redden, voor de derde keer in twee weken. Alleen hadden we nu nog wat extra hulp nodig van een 4x4 tractor om tegen de helling op te komen. En hiermee was de dag weer om. Frikkie zou ook koken die avond: kipporkie. De bereiding ervan ziet er meer uit als een ritueel en het duurt ruim twee uur, maar dan heb je ook wat. Het was erg lekker. Verder was iedereen zenuwachtig voor wat er woensdag ging gebeuren, dus werd er gedronken en gerookt tot laat in de nacht ondanks dat iedereen weer vroeg op moest. 

En dan de woensdag. De dag begon vroeg, om 5.15 uur. Dit allemaal omdat we vandaag op zoek gaan naar een neushoornmoeder met kalf. Het doel is om het jong te verdoven en te voorzien van microchips, oormerken en om dna af te nemen. De helikopter zou om 7.15 uur opstijgen, maar dit werd heel wat later doordat de dierenarts eerst naar een andere neergeschoten neushoorn moest kijken. Helaas heeft hij het dier in moeten laten slapen. Rond 11 uur was het zover. We zijn naar het gebied gereden waar de neushoorns gezocht werden en via de radio hoorden we dat de helikopter de dieren had gevonden. Wij en nog twee auto's met o.a. het dierenartsteam zijn snel naar de plek gereden waar de dieren waren. Het kalf is vanuit de helikopter verdoofd met behulp van een verdovingsgeweer en vervolgens werd de moeder met diezelfde helikopter verlaagd. Snel de bosjes ingereden richting het kalf en de auto uit. En dan gebeurt er van alles: eerst wordt het dier zo veel mogelijk op zijn buik gelegd i.p.v. op zijn zij om verdrukking van de organen te voorkomen, het medisch team plaatst de microchips, neemt dna af, meet het dier op, geeft het oormerken enz. Verder worden de bosjes waar het dier is ingelopen weggezaagd, wordt hij gekoeld met liters water (dat werd mijn taak), wordt de ademhaling geteld, enz enz. Halverwege was de verdoving uitgewerkt en bedacht hij dat het genoeg was. Hij stond op en deed een stap, maar door de snelle reactie van de dierenarts was hij ook weer snel onder zeil. Wanneer alles gedaan is worden alle spullen in de auto gegooid, maakt niet uit waar dat wordt achteraf uitgezocht en verlaat iedereen snel de directe omgeving van het kalf. We hebben hem zien opstaan en rondrennen, gelukkig. Zwarte neushoorns zijn erg gevoelig voor de verdoving en het risico dat ze niet meer bijkomen is dan ook aanzienlijk. Na nog wat nagepraat te hebben met de anderen zat onze werkdag er bij deze op en waren we voor de verandering eens vroeg terug in het kamp. Pas later bedacht ik me dat de moeder wel een eind verjaagd was, maar hoever ze inmiddels teruggelopen was, was me niet duidelijk.  

Ik houd van de afwisseling in het werk, maar het verschil tussen een verdoofde neushoorn en 55 kinderen van 7 en 8 jaar, is wel heel erg groot. Maar dat was wel het programma voor donderdag: met Lewyn mee naar de basisschool, in dit geval voor het mini bushbabie project. De kinderen waar ze normaal les aan geeft hebben examens gedaan en hebben nu vakantie. Lewyn heeft ze van alles verteld over zoogdieren en vogels en mijn taak was om alle papieren met puzzels en oefeningen, potloden, verf en kwasten uit te delen. Blijkbaar was ik ook heel goed in punten slijpen, want volgens mij heb ik alle 55 punten twee keer voorbij zien komen. 's Middags maak ik kennis met Thomas, een nieuwe vrijwilliger. Wel fijn om er weer iemand bij te hebben met nieuwe verhalen. 

Vrijdag neemt Craig ons mee uit naar Mariepskop. Hierbij hebben we zicht op de andere kant van de Blyde River Canyon. Heel erg mooi! En leuk om een dag met Craig en Pieter op stap te gaan. Het was wel erg koud, 18 graden, bewolkt en veel wind. Daarom zijn we 's avonds naar Three Bridges gegaan i.p.v. op zaterdag. Daar heb ik een heerlijke rundvlees in bierpie gegeten. Ik denk dat ik die volgende week weer neem!

Zaterdag was weer cameravallen dag. Niet zo heel bijzonder, tenzij je meetelt dat we dit keer de hele dag met dezelfde auto (Landrover) hebben gereden zonder ergens met pannen te eindigen. En dat terwijl onze eigen Landcruiser bij het kantoor staat. Ik had me nog zo voorgenomen niet met dat Landrover – Landcruiser gedoe mee te gaan doen, maar ….. 

Het enige vermeldingswaardige van de zondag is ons lunchdiner bij Frikkie thuis. 


Zuid-Afrika (2017) deel VII (13-6 t/m 18-6)

De rustige middag op zondag verliep iets anders dan gedacht: terug van ons uitje naar de stad hoorden we een hoop geritsel in een van onze kastjes. Melanie durfde niet te kijken, stel je voor dat het een slang is... Aangezien er een stuk of wat gekko's in onze kamer leven dacht ik dat het een van hen was en slangen hoor je meestal niet. Maar wat bleek het? Het was toch een slang! Hij (zij?) kwam onder het raamkozijn uit gegleden en vervolgens waren we zowaar getuige van een ware 'kill': de slang ving een van onze huisgekko’s. Een uur en een hele serie foto's later had de slang de gekko volledig opgegeten. Nou ja, opgegeten, doorgeslikt is een betere term. Daar wordt ie wel een beetje sloom van, zagen we toen hij weer op weg was naar buiten… 

Daarmee was het voor die dag nog niet gedaan: 's avonds hoorden we een heleboel rennende dieren over de parkeerplaats net achter onze ‘woonkamer’ voorbij komen: giraffen en zebra's. En die rennen maar in één situatie: als ze op de vlucht zijn. Het antwoord rende er vlak achteraan: we hoorden leeuwen! Met het idee dat deze net zo dichtbij zouden moeten zijn, zijn we naar de auto gelopen om ze te zoeken. We hoefden alleen de parkeerplaats maar af en daar waren ze: zes stuks!! We hebben ze een tijdje gevolgd, maar helaas voor ons verdwenen ze in de bosjes. Terug naar het kamp, niet wetend dat dit verhaal de volgende ochtend een vervolg zou krijgen.

Zoals altijd begon Pieter op maandagochtend met zijn dierentelproject op een vastgestelde route. Vertrektijd: zonsopgang om 6.30 uur. Na tien minuten rijden wilden we linksaf, maar moesten wij voorrang verlenen aan … inderdaad: zeven leeuwen! Dezelfde als de avond ervoor. Hun vangst bestond niet uit een zebra of giraffe, maar een wrattenzwijn. Het waren voornamelijk jonge dieren, dus waarschijnlijk ontbreekt het ze nog aan ervaring om de lastiger te vangen zebra’s en giraffen te pakken. Linda zat lekker binnen in de Landrover, maar Melanie en ik zaten lekker koud op het bankje in het bakkie. Wel een mooie plek om foto's te maken, met goed zicht op de langs de auto lopende leeuwen. Wat een goed begin van de dag! 

De rest van de dag en de dinsdag heb ik weer besteed aan data analyse. Na vier dagen wordt het wel een beetje saai en tijd voor afwisseling, maar er is een beetje gedoe over beschikbaarheid van auto's en mensen: er staan auto's bij de garage en Leonie moet naar een afspraak elders twee uur rijden hiervandaan.  

Gelukkig volgde de afwisseling in de dagen erna. Op woensdag hebben we met Pieter weer een ronde gelopen op zoek naar ‘alienplanten’: exoten die de lokale vegetatie verdringen. Tijdens ons rondje zijn we waterbokken, een steenbok en wat impala's tegen gekomen. Uiteraard hadden we deze dag ook weer een mooie lunchplek aan de rivier. Het leven is op deze manier uitstekend vol te houden! Vanaf deze woensdag slaapt Frikkie ruim een week in het kamp, omdat Craig en Pieter er een aantal dagen niet zijn. Iets met verantwoordelijkheden enzo. De eerste avond was gezellig en er kwam meer tekst uit Frikkie dan tot nu toe. Een hele vooruitgang! 

Donderdag ben ik samen met Linda met Frikkie mee op pad geweest om de pickets (locaties/hutjes waar de Black Mamba's leven) te inspecteren. Hij heeft een heel beoordelingssysteem ontwikkeld met formulieren waarop cijfers per onderdeel worden vermeld. Hoe schoon en opgeruimd is alles, hoe staat het met het onderhoud van de auto, de uniforms enz. Een nieuw systeem, ook omdat Frikkie hier nog niet zo lang werkt en iedereen moet er nog een beetje aan wennen. Maar de resultaten waren best goed.  

Vrijdag is Melanie weggegaan, haar drie weken zaten er op. Nu zijn alleen Linda en ik nog over van de vrijwilligers en komen er eind volgende week pas weer nieuwe. Dat, gecombineerd met de afwezigheid van Craig en Pieter en Frikkie die pas rond middernacht in het kamp aankomt en nog slaapt als wij weer weggaan, maken de avonden en het weekend behoorlijk saai. We verdenken Frikkie ervan dat ie ons en/of Leonie ontloopt en de woensdagavond was blijkbaar een uitzondering. Eerlijk gezegd weten we niet eens zeker wanneer Craig en Pieter terugkomen, hopelijk zijn ze er maandag weer. Vrijdag en zaterdag overdag hebben we onze tijd besteed aan neushoorntracking en cameravallen. En zowaar hebben we nog twee witte neushoorns gezien! Onze dag was weer goed. Op zaterdagochtend op weg naar kantoor kwamen we nog minimaal vier leeuwen tegen, dat kan toch ook niet iedereen zeggen. Het doel dieren zien is hier zeker geslaagd! 

Het gebruik van auto's hier en de planning van de automonteur is nogal complex. Misschien heeft het er ook mee te maken dat er altijd wel een auto kapot is of gaat, onderdelen niet op voorraad zijn, de wegen hier behoorlijk slecht zijn, enz enz. In ieder geval eindigden we zaterdagmiddag weer met een kapotte auto, moest Frikkie ons weer komen 'redden' en hebben we niet alles kunnen doen wat we wilden. Zou het helpen als ze overstappen van Landrovers op dat andere automerk .... Ze weten dat de mijne bij het kantoor staat. 

Zoals gewoonlijk is zondag een uitslaapdag waarop ik toch pas om half zeven wakker ben i.p.v. om zes uur. Het waaide erg hard dus hebben we de schoonmaak van het kamp uitgesteld tot maandag. 's Middags zijn we ergens bij het park wezen lunchen. Het bleek vaderdag te zijn dus het was overal bijzonder druk. De rest van de middag heb ik lekker gelezen en Eelke en mijn ouders gebeld. Dan gaat de tijd ineens weer snel voorbij. 


Zuid-Afrika (2017) deel VI (5-6 t/m 12-6)

Dit is tweede week van mijn vrijwilligerswerk en ik ben benieuwd wat ik deze week ga doen. De maandag begint vroeg met vertrek om kwart over zes. Melanie en ik gaan weer met de Black Mamba's mee om strikken te zoeken. De theorie is dat je allemaal naast elkaar loopt  met wat ruimte ertussen en de omgeving scant op strikken. De praktijk is dat dit door de bosjes toch niet echt werkt. Vandaag was weer een aardig gevecht met alle stekelbosjes en in-dierenvacht-blijven-hangende-stekels die bij gebrek aan een dierenvacht in je broek, sokken en haar blijven hangen. We hebben geen strikken gevonden, wat dan weer goed nieuws is. De middag hebben we weer wachtend op vervoer naar het kamp doorgebracht. Na nog wat huishoudelijke klusjes, zoals boodschappen opruimen, brandhout halen en de afwas was er weer tijd om niks te doen. 

Dinsdag was een superleuke dag. We zijn langs een aantal lodges gereden waar olifanten schade hadden aangericht. Dit wordt gerapporteerd en er worden foto's gemaakt. Om bij de lodges te komen hebben we de toeristische route genomen en nog heel wat dieren gezien. Melanie heeft een giraf-onesie en het is vandaag gelukt om mooie foto's te maken met Melanie als giraf en echte giraffen! Onze lunchplek was ook weer geweldig, langs de rivier. Halverwege de lunch liep er aan de overkant een leeuwin voorbij. Zij had ook door dat wij er waren, maar er zat nog een behoorlijke afstand en een rivier tussen. Ze is er op het gemak bij gaan liggen en wat later verdween ze in de bosjes. Eigenlijk was het meer een gamedrive dag dan een werkdag! En voor de verandering kwamen we met daglicht aan in het kamp en we hadden ook al brandhout verzameld. Nu kon ik weer een keertje relaxed de zonsondergang bekijken. 

Woensdag hebben we besteed aan rondrijden met Frikkie. Het idee was dat hij de mamba's nog wat zou leren over radiocommunicatie en het volgen van sporen. Dit heeft in totaal toch zeker twintig minuten geduurd. Het grootste deel van de tijd hebben we besteed aan praten met Johan, een van de voormalige wardens. Het is mij ook zowaar gelukt een tijd over auto's te praten. Maar ja, Johan heeft dan ook een Unimog in zijn tuin staan waarmee hij de wereld  rondreist.... Verder is een groot deel van zijn sterke verhalen voorbij gekomen en hebben we een discussie over de jacht op dieren gevoerd. 

Het jagen is op te splitsen in twee delen. De eerste vorm is jacht ten behoeve van de conservatie van een gebied. Wanneer er een hek om een gebied staat komt het voor dat het evenwicht tussen de jagers en prooidieren scheef is. Dit wordt in dit gebied vastgesteld tijdens de jaarlijkse telling. Als dat zo blijkt te zijn, geeft de overheid een permit af om een aantal dieren te schieten. Die moeten dan wel aan bepaalde criteria voldoen, zoals leeftijd, voldoende kunnen fokken en dergelijke. Deze dieren worden dan geschoten door mensen die daarvoor betalen en het geld wordt weer geïnvesteerd in het gebied. Met deze vorm van jacht kan ik leven. De andere vorm is die waarbij de dieren eigendom zijn van een privéjagersfarm en alleen maar voor de lol worden neergeschoten. Bij voorkeur zo groot mogelijk en zonder littekens. Dit betekent dat er meestal gekozen wordt voor jonge dieren. Het geld dat hiermee verdient wordt komt ten behoeve van de eigenaar. Hiermee kan ik dan weer niet leven.

's Avonds bij het kampvuur hebben we muziek geluisterd: lang leve Spotify en wifi. Helaas is er iets mis met de batterij waarin de zonne-energie wordt opgeslagen, dus na een half uurtje was er geen wifi meer.

Donderdag was een interessante dag. We zouden cameravallen gaan controleren, maar de auto besloot er mee te stoppen. De dieselpomp werkte niet meer en we kregen ‘m ook niet meer aan de praat. Detail: de auto kwam net de dag ervoor bij de garage vandaan, waar die een half jaar had gestaan voor andere reparaties. Na twee uur wachten kwam Frikkie ons 'redden': de auto op sleeptouw over een leuk 4x4 pad tot bij de volgende gate. Daarna mee met Frikkies programma, wat betekende dat we tijd hadden om een boek te lezen. Na dag twee was ik er al achter dat je dat hier elke dag mee moet nemen, zo vaak moet je op iets of iemand wachten. Uiteindelijk zijn we toch begonnen aan ons rondje cameravallen. Het was inmiddels drie uur en het rondje is ongeveer drie uur rijden. Toen we hierna rond half zeven in het donker de gate uitreden, stond er een verdachte auto geparkeerd. Na uitzoekwerk en het nabellen van de werkgevers bleken het medewerkers van MTN (een telecomprovider) te zijn. We konden echter nog niet weg, want we hoorden over de radio dat de auto verder gecontroleerd moest worden. Ook dit lukte verder zonder problemen en onze dag eindigde om half negen in het kamp. Craig had op geheel eigen wijze de restjes van de avond ervoor verwerkt in een nieuw prutje en eerlijk is eerlijk, het viel niet tegen.

Vrijdag had ik een relatief rustige dag: data analyse. Ik heb me weer door een behoorlijke hoeveelheid foto's heen gewerkt. De bijzondere plaatjes bestonden nu uit een zadelbekooievaar, een aantal gieren en een wilde hond! Stiekem vond ik het niet zo erg dat ik niet naar buiten hoefde: het is vandaag koud (lees: maar 20 graden) en het waait behoorlijk. Omdat het waait gaan we eten bij de Three Bridges. We willen niet dat ons kampvuur de veroorzaker is van het afbranden van de huisjes en op het moment is het erg droog hier. 

Ook de zaterdag is weer gevuld met data analyse. Zie vrijdag voor de details... 's Avonds filmavond! Met zijn allen rond het kampvuur, kijkend naar een groot scherm. Erg gezellig. Het enige nadeel is dat de zonnepanelen hier niet voldoende energie voor hebben, dus hadden we de generator als achtergrondgeluid. 

Zoals elke week is zondag schoonmaakdag. En we mochten weer douchen! Daarna zijn we pannenkoeken gaan eten bij een restaurant waar twee baobabs staan: eentje van 500 jaar en een van 2000 jaar oud. Wat een geweldige bomen zijn dit toch! Daarna genieten van een rustige middag!


Zuid-Afrika (2017) deel V (29-5 t/m 4-6)

Na mijn eerste en voorlopig ook enige nacht in mijn eentje in de auto, sta ik op tijd op, zoals we meestal deden. Ik heb aangegeven dat ik tussen 12 en 14 uur bij het kantoor ben van het park waar ik mijn vrijwilligerswerk ga doen. Nu ben ik al in Hazyview en hoef ik nog maar ongeveer 100 kilometer te rijden, dus dat betekent dat ik rustig aan kan doen. Na mijn ontbijt zoek ik alle spullen bij elkaar die ik nodig denk te hebben en stop ze in mijn tas. De auto blijft namelijk bij het kantoor staan, een paar kilometer bij het kamp vandaan.  

Rond half twaalf ben ik er en een half uurtje later brengt Frikkie me naar het kamp. Daar is alleen Craig (de warden van deze regio, lees de baas) en hij heeft nog geen idee waar ik slaap. De rest is boodschappen doen en is rond drie uur terug. Daar maak ik kennis met de andere vrijwilligers: Melanie waarmee ik het hutje deel, Ryan en Megan die ook vandaag zijn aangekomen, Ethan en Mona. Verder is Lisa er nog, zij stuurt de vrijwilligers aan bij afwezigheid van Leonie en Peter, zijn taak is me nog niet helemaal duidelijk. En niet te vergeten, Lily de hond.  

Het kamp is basic: een kleine ruimte die keuken genoemd wordt, een shelter wat de algemene ruimte is, hutjes in een cirkel en net erbuiten de badkamer. Nou ja, een paar vierkante meter beton met daarop een wc, een douche en wastafel, afgezet met rieten matten. Als we 's nachts naar de wc moeten, moet dat naast je hut, want naar de badkamer lopen in het donker is te gevaarlijk. Er staat namelijk geen hek om dit kamp, dus alles wat aan wilde dieren in dit park loopt, kunnen we ook zo maar hier tegen komen. Verder is er niet zoveel water, waardoor de algemene afspraak is dat er één keer per week wordt gedoucht.  

Deze middag doe ik verder niet zo veel meer dan een beetje lezen en om me heen kijken. Wanneer iedereen terug is hoeven we ook niks meer te doen en kookt Lisa. Uiteindelijk gaat Craig met Peter en drie vrijwilligers, waaronder ik, nog een ronde rijden langs de hekken. De spanning wordt gemeten en we kijken of we nog iets raars zien, wat niet het geval is. Terug in het kamp eet ik nog wat en ga naar bed. Het is inmiddels tien uur en de dagen beginnen hier vroeg. 

De volgende ochtend vertrekken we om zes uur naar het kantoor. Met een aantal andere vrijwilligers en een aantal Black Mamba’s ga ik op zoek naar strikken. We hebben er ook nog een aantal gevonden. Nou ja, de Black Mamba's dan en wij liepen er een beetje achteraan. Na een paar keer doen zal het voor ons ook makkelijker zijn. De Black Mamba´s zijn vrouwen die de enige vrouwelijke anti-stroperseenheid in Zuid-Afrika vormen. Wij helpen ze met strikken zoeken en zij beschermen ons, mochten we stropers tegen het lijf lopen. 's Middags veranderen de plannen tot drie keer toe met als resultaat dat we om drie uur al weer terug zijn in het kamp. Daar wagen Melanie en ik ons aan de afwas van de afgelopen twee dagen... 

De volgende ochtend vertrekken we op dezelfde tijd en ga ik met Lewyn mee. Zij is de oprichter van Bushbabies: een educatieprogramma waarbij op tien scholen aan een klas les wordt gegeven over de natuur: wat goed is en wat niet, ze mogen mee op game drive zodat ze dieren kunnen zien waar ze over gehoord hebben, enz. Om ze ook iets over de wereld te vertellen geven de vrijwilligers een presentatie over hun land. Dus vanochtend zijn we in het vliegtuig gestapt en zijn we naar Nederland gevlogen. Daar hebben ze gekeken naar de skyline van Rotterdam en hebben ze stroopwafels en drop geproefd. Het blijft ook leuk om de reactie te zien op foto's van schaatsende mensen (ok, dat is misschien al weer een paar jaar geleden, maar toch). Gelukkig kon ik een powerpoint in elkaar flansen met plaatjes geleend van internet. Daarna hebben Lewyn en ik nog wat rondjes gereden om dingen te regelen voor een kamp van de kinderen en hebben we 'the home of amarula' bezocht. Hier wordt een start gemaakt met het maken van amarula, wat een beetje lijkt op baileys. Uiteraard geproefd en een fles golden amarula gekocht. Dat is de pure amarula zonder toevoeging van het creamy deel, veel lekkerder.

Donderdag bestond uit het rondrijden door het gebied om een aantal cameravallen uit te lezen en neushoornsporen te zoeken en in te voeren in het systeem. En omdat je in een park rijdt, kom je onderweg weer allerlei dieren tegen! Dus vandaag de eerste olifanten gezien. Op vrijdag heb ik de eer alle foto's van de cameravallen van de dag ervoor door te nemen. De gegevens van verschillende dieren worden ingevoerd in een database, roofdieren, neushoorns en olifanten. Het is echt leuk om te doen, ook al zijn het meer dan 20.000 foto's. Zo heb ik aan het einde van de dag ook een luipaard, civetkatten, een genetkat, stekelvarkens, leeuwen, een honingdas en heeeeeel veeeeel impala's en vogels gezien. Zaterdag doen we het iets rustiger aan, ook omdat we de laatste paar dagen lange dagen hebben gemaakt. We ontbijten op het gemak en vertrekken rond negen uur naar een gebied waar we op zoek gaan naar planten die niet thuis horen in dit gebied. Dit is een aantal cactussoorten en die worden verwijderd. Doordat we met zijn zessen waren konden we een veel groter gebied doorkruisen dan Peter in zijn eentje had kunnen doen. Op zaterdagavond wordt er niet gekookt en eten we bij het Three Bridges restaurant. Na een gezellige avond lekker naar bed.

Zondag is hier ook de rustdag. In die zin dat we niet op pad gaan, maar wel staat de schoonmaak van het kamp op het programma. We hebben zaterdagmiddag vast een voorzet gedaan door de afwas te doen, inclusief de potten en pannen die al een tijdje niet meer gebruikt zijn en ook wat andere delen van de keuken schoon te maken. Nu de rest nog. Ook is dit douchedag en kleren-was-dag. Die middag gaan we toch op pad, naar de Blyde River Canyon! Oke, daar ben ik al een paar keer geweest, maar het blijft een supermooie omgeving. We lunchen bij een natuurlijke waterpoel en rijden daarna naar de drie rondavels vanwaar je de canyon goed kunt zien. Daar blijven we rondhangen tot het dicht gaat en rond zeven uur zijn we weer terug in het kamp. Het eten staat al op de kolen, daar hoeven we alleen nog maar op te wachten. Vandaag is ook Linda aangekomen, een nieuwe vrijwilliger. Verder nemen we afscheid van Mona, Megan en Ryan. Zij vertrokken morgen, maar een stuk later dan Melanie en ik. Het zal rustig zijn bij het kampvuur morgenavond. 


Zuid-Afrika (2017) deel IV (22-5 t/m 28-5)

Na het Kamberg NR beginnen we aan ons gedeelte geschiedenis van deze reis. In Zuid-Afrika zijn in de afgelopen paar honderd jaar namelijk verschillende veldslagen en Boerenoorlogen uitgevochten: tussen de Engelsen, de Boers/Voortrekkers (voornamelijk Nederlandse immigranten vanaf 1652) en de Zulu's. Per oorlog wisselde zo’n beetje wie met wie tegen wie vocht, dus het is nogal complex. Zelf doe ik mijn best het allemaal te snappen, dus ik zal hier in grote lijnen beschrijven wat waar gebeurd is, waar we geweest zijn en wat we gezien hebben. Mocht je hier meer in detial over willen weten dan zijn er nog wel wat boeken te lezen.

Bloedrivier 16-12-1838, Boeren vs Zulu's

De Boeren wilden dit gedeelte van Zuid-Afrika hebben/gebruiken. Piet Retief had een afspraak met de Zulukoning hierover, maar werd door die Zulukoning vermoord. Net als iedereen die toen met Piet Retief mee was. Andries Pretorius heeft hier maanden later wraak genomen in de veldslag bij wat nu Bloedrivier heeft. Ze hadden 64 ossenwagens in een D-formatie geplaatst met daartussen houten hekken. Ze waren met 464 mensen, de Zulu's met 16.000. De Boeren hebben deze slag gewonnen. Doordat de nabijgelegen rivier rood kleurde van het bloed van de doden is deze omgedoopt tot Bloedrivier. Hier is een monument geplaatst met 64 bronzen ossenwagens. Aan de andere kant van de rivier is het Ncomemuseum waar informatie wordt gegeven over de Zulu's. Gezien de hoeveelheid veldslagen en doden die er gevallen zijn, voelt dit monument een beetje 'over de top'.

Isandlwana 22-01-1879, Britten vs. Zulu's

Het Britse kamp werd aangevallen door de Zulu's die een grote meerderheid hadden. De Zulu's hebben deze slag gewonnen. De Britse bevelhebber had de helft van zijn troepen een andere kant op gestuurd, omdat daar Zulu's waren gezien (een val van de Zulu's). Ondanks de winst van de Zulu's zijn er meer doden aan hun kant gevallen dan aan de Britse kant. Op het voormalig slagveld zijn hopen witgeverfde stenen neergelegd op plaatsen waar Britse soldaten zijn begraven. Dit geeft het landschap een bizar uiterlijk. Er is ook een monument opgericht voor de Zulu's. Dat hebben we vaker gezien, dat de Britten ook een monument oprichten voor de tegenpartij.

Fugitive's Drift 22-01-1879, Britten vs. Zulu's

Toen de Britten doorkregen dat ze de slag bij Isandlwana gingen verliezen, heeft een aantal Britten het hazepad gekozen richting Rorke's Drift. De Zulu's zijn ze achterna gegaan en hebben een groot deel alsnog vermoord. Net als de twee Britten die geprobeerd hebben de Britse vlag terug te brengen. Dit pad staat nu bekend als Fugitive's Drift.

Rorke's Drift 22 en 23-01-1879, Britten vs. Zulu's

Hier was een aantal Britten gestationeerd en was een huis in gebruik genomen als hospitaal. Dit werd aangevallen door gefrustreerde Zulu's onder leiding van de halfbroer van de Zulukoning destijds, die het niet eens was met het beleid van zijn halfbroer. Duizenden Zulu's tegen ongeveer 150 Britten. De Britten hebben stand weten te houden, met behulp van maiszakken en biscuit boxen als verdediging. Op deze plek zijn meerdere gebouwen en monumenten te zien via een korte wandelroute. Het monument dat ter nagedachtenis aan de Zulu's is opgericht, bestaat uit een luipaard dat op de schilden (zielen) van de overleden Zulustrijders ligt en waakt.

Talana 20-10-1899, Britten vs. Boeren

Er is een uitgebreid museum opgezet met heel veel, eigenlijk te veel, informatie over de verschillende veldslagen tijdens de tweede Boerenoorlog. We hebben een rondje gelopen en geprobeerd te onthouden wat we hebben gelezen, maar het was zoveel... Uiteindelijk hebben de Britten deze tweede Boerenoorlog oorlog gewonnen.

Elandslaagte 21-10-1899, Britten vs. Boeren

De Boeren hielden de spoorlijn bezet die de Britten graag wilden hebben. De Britten hebben de aanval ingezet en gewonnen van de Boeren. De militairen bleken elders nodig te zijn waardoor het voor de Boeren mogelijk was om na twee dagen de plek opnieuw te bezetten.  We hebben hier alleen de monumenten gezien die zijn geplaatst ter nagedachtenis aan de gevallenen. 

Spioenkop 23-01-1900, Britten vs. Boeren

De Britten wilden deze heuvel hebben en hebben daarom de Boeren aangevallen. Hiervoor hebben ze o.a. een loopgraaf gegraven. Uiteindelijk hebben zowel de Britten als de Boeren zich teruggetrokken zonder dat ze dit van elkaar wisten. Toen de Boeren de volgende ochtend de heuvel opnieuw beklommen, kwamen ze er achter dat deze van hun was. We hebben hier snel een rondje gelopen, omdat het binnen een half uur dicht ging. We hebben een aantal monumenten gezien, maar ook het massagraf van de Britten en een stuk van de loopgraaf die bewaard is gebleven. 

We hebben tussen de dagen slagveldmonumenten bekijken overnacht in Spioenkop, Dundee en bij Bloedrivier. De camping van Spioenkop ligt in een natuurreservaat. De eerste neushoorn spotten we hier gelijk na binnenkomst al. We waren niet heel vroeg en hebben onze overige tijd gebruikt om nog een rondje te rijden door het park. Dit betekende wel dat we in het donker op zoek moesten naar de campsite. Dat lukte, maar we hadden geen idee waar het toiletgebouw was. Aangezien er ook geen hek om de camping stond en er dus wel neushoorns rondliepen, hebben we maar besloten niet al te enthousiast op zoek te gaan. Ons eten bestond die avond uit de ongesneden en ongemengde ingrediënten voor een salade. Als je van alles een klein hapje neemt heb je hetzelfde effect. De volgende ochtend bleek het toiletgebouw helemaal niet zo ver weg te zijn, zoals we konden verwachten. We hebben nu ouderwets ‘naast het achterwiel’ maar als toilet gebruikt. 

Na deze geschiedenisexpeditie gaan we nog een paar dagen wild kijken in Ithala Game Reserve. Dit park heeft een ontzettend mooi landschap: aan de ene kant mooie rotsen en een soort kliffen, aan de andere kant mooie open valleien. We boeken in eerste instantie voor twee nachten en rijden dan via de lange route naar de camping. Heel veel dieren zien we niet door de dichte begroeiing, maar toch nog wel wat. Zebra's die de weg oversteken, evenals overstekende giraffen, kudu's, impala's en een nyala. Olifanten schijnen moeilijk te spotten te zijn en als je ze ziet moet je honderd meter afstand houden. Dat doen we dan ook maar wanneer er één midden op de weg staat. En als hij/zij een beetje onze kant op loopt gaan we in zijn achteruit. Uiteindelijk besluit hij van de weg af te gaan de bosjes in, voor twee stappen. Even wachten, derde stap, nog even wachten, vierde stap, enz. Na een kwartier hebben we het idee dat hij ver genoeg van de weg af is om hem rustig te passeren, wat we dan ook doen. Behalve dat hij even opkijkt krijgen we verder geen reactie. Wanneer we op de camping aankomen is er nog net voldoende licht om te kijken waar de toiletten en douche zijn, want ook deze camping is niet omheind. 

De tweede dag in het park ging het ook goed …. tot half vijf ’s middags. We hebben relaxed door het park gereden, van het landschap genoten, een oribi en een nog ongedefinieerd bokkie toegevoegd aan onze collectie net als een secretarisvogel. En omdat we om acht uur waren vertrokken wilden we niet zo laat terug zijn op de camping. Om half vijf kwamen we op de weg naar de camping een olifant op de weg tegen, net als gisteren, ca 10 minuten rijden bij de camping vandaan. Toen duurde het ongeveer 20 minuten voordat hij/zij de kant in liep, maar nu was hij er nog na een half uur. Inmiddels waren we ook al een paar honderd meter achteruit gereden, omdat hij onze kant op kwam. De weg is namelijk het makkelijkst en de bermen zijn behoorlijk steil. Rond vijf uur kwam er een auto achter ons staan. We dachten dat het een parkranger was en nadat we uitgelegd hadden wat er aan de hand was, was zijn droge commentaar 'dat doen ze nou eenmaal'. Ook wist hij te vertellen dat alle aanwezige olifanten waren samengeklonterd tot één kudde van 150 dieren. Die stonden dus ergens voor en naast ons in de bosjes. Op de vraag waar we heen moesten, naar de camping, zei hij  'volg mij maar, ik weet een andere route'. Vanaf toen hebben we elke regel overtreden, die je normaal al op een stevige reprimande, zo niet boete komt te staan: we hebben te hard gereden, zijn olifanten tot op tien meter genaderd (ipv de toegestane 100) en reden na sluitingstijd van de gate (18 uur) nog steeds rond in het park, over wegen waar we normaal helemaal niet mogen komen. Oh ja, en onderweg zijn we ook nog even uitgestapt. Op de alternatieve route reden we weer in de kudde olifanten. Weer in de achteruit, dit keer ruim twee kilometer voor we konden keren. Bij het keren heb ik ook met Renske gewisseld, zij is namelijk niet nachtblind en het was inmiddels donker geworden. Had ik al verteld dat de wegen in het park bijna allemaal ‘4x4 only’ paden zijn vanwege de vele stenen, gaten, hobbels, kuilen, modder enz? Bij deze. Inmiddels hebben we de hele route van vandaag bijna voor de tweede keer gereden. We stuitten nog op twee auto's van het park, waarvan eentje met een lekke band. Passeren op deze paden lukt ook hier niet, dus moesten we even wachten. Na kwartier konden we weer verder scheuren en even over half zeven stonden we voor de ingang naar de campsite. Daar hebben we afscheid genomen van de ranger, die geen ranger bleek te zijn, maar de general manager van het hele park. Met de adrenaline nog in ons lijf eindigden we op de camping waar ik nog even snel ben wezen douchen en Renske vast aan onze salade is begonnen. Hierbij smaakte het lokale gemberbier prima! Zo komen we wel weer aan onze verhalen om thuis te vertellen. 

Voor de volgende ochtend hebben we een gamewalk geboekt: rondlopen in het park met gids, uitgerust met geweer, in de hoop dat we dieren tegenkomen. Helaas is het mistig wat het spotten niet bevorderd. Verder hebben we een gids die er weinig zin in heeft. Hij sjokt, vertelt niks behalve soms een dierennaam bij een hoopje poep en hij rochelt, hoest, proest en hijgt alles bij elkaar als een verstokte roker, wat hij ook blijkt te zijn. Na een uur en driekwartier in plaats van de beloofde drie uur, vindt hij het genoeg en ook van de drankjes en snacks die zijn aangegeven zien we niks terug. Op de vraag waarom hij nu al stopt is het antwoord 'in dit gebied zitten toch geen dieren dus het heeft geen zin'. Ja, zo kunnen wij het ook. Tegen onze gewoonte in besluiten we er iets van te zeggen bij de receptie. Daar krijgen we een gratis lunch aangeboden. Helaas is de kwaliteit net zo goed als de ochtendwandeling, maar goed ze hebben er iets mee gedaan. 

Al met al vinden wij het voor nu voldoende en verlaten het park om in Piet Retief op een camping te gaan staan. Dat scheelt zaterdag weer een stukje rijden. 's Avonds eten we nog wat in het restaurant, wel voor allebei de tweede keus, want de eerste keus was weer eens op. Dit restaurant is gevuld met uitgeprate blanke stellen van middelbare leeftijd die naar elkaar zitten te staren. Er wordt bijzonder weinig gepraat. We verhuizen snel naar de direct naastgelegen bar, zelfde ingang, waar zich alleen maar donker gekleurde jongeren bevinden die Heineken drinken. Hier hebben we eindelijk de al lang geleden aan onszelf beloofde cocktails gedronken. 

Zaterdag heeft Renske al haar spullen uitgezocht en weer in haar rugzak gestopt, want ons afscheid komt snel dichterbij. We rijden naar Witrivier waar vrienden van Renske wonen. Samen met nog een andere vriend hebben we een braai. Na het voorgerecht hebben we al aardig het idee genoeg gegeten te hebben, maar zoals verwacht beginnen we net. Dit eindigt voor ons allebei in met pijn in buik van het vele eten naar bed. Het is een gezellige avond voorzien van een hele reeks sterke verhalen. En dan de volgende ochtend na het ontbijt en thee dan toch echt ons afscheid. Dat is raar, zes weken alles samen gedaan, geslapen in niet al te grote bedden, daktent en auto en dan ga ik alleen verder. Renske blijft hier in de regio om vrienden te bezoeken en ik start maandag met mijn vrijwilligerswerk. 

Renske, super bedankt voor de gezelligheid, het koken, de ochtenden, dat ik je mocht aanmoedigen, alle verhalen, spotten van dieren enz van de afgelopen weken en voor alles wat we van elkaar geleerd hebben!


Zuid-Afrika (2017) deel III (14-5 t/m 21-5)

Zoals gezegd verlaten we de zuidkust en gaan we richting oostkust met een tussenstop in Addo Elephant NP. We komen er rond lunchtijd aan en hebben daardoor nog mooi tijd om een rondje te rijden. Dat blijkt een heel lucratief rondje, want we zien kudu's, olifanten, zebra's, hartebeesten, elanden, een bosbok, een schildpad, stokstaartjes (pas de 3e keer dat ik deze beestjes zie, zo makkelijk zijn ze toch niet te spotten), een jakhals en wrattenzwijnen. Bij een kudde olifanten was waarschijnlijk net een kleintje geboren, want de moeder stond los van de kudde met een wel heel erg kleintje. Toen deze ging liggen werd hij gelijk overeind geduwd en daarna ging hij direct drinken. Vervolgens is de moeder voorzichtig naar de kudde toegelopen met haar jong en kwam de kudde voorzichtig naar haar. Bij elkaar gekomen hebben ze allemaal aan elkaar gesnuffeld en een rondje om de kleine gelopen. Dat was de eerste kennismaking met elkaar en voor ons bijzonder om te zien.

De avondgamedrive was geslaagd door de goedgehumeurde en veelwetende gids. Qua dieren was het niet zo druk deze avond. Wel hebben we twee van de tien aanwezige leeuwen in het park gezien en als nachtdieren nog een springhaas en een tikkop (vogel). Verder was de score een beetje mager, maar goed het blijven wilde dieren. Dinsdag besteden we nog een hele dag in het park. Wat betreft dieren zien we, behalve buffels en mangoesten, geen nieuwe soorten in vergelijking met de dag ervoor. Wel een viertal olifanten die het praktischer vonden om over de weg op een afstand van een meter van de auto te passeren in plaats van door het gras zoals de rest van de kudde. 

Onze route na Addo is nog niet helemaal duidelijk, maar we gaan in ieder geval eerst naar de Drakensbergen. We willen onder Lesotho door en dat betekent twee dagen rijden. Net als in Madagaskar zijn dat niet de spannendste dagen om over te schrijven. De eerste rijdag staat in het teken van wegwerkzaamheden waardoor we niet echt opschieten. Gelukkig hebben we de tijd. Ook loopt er nog een hond bijna onder onze auto, onder de vrachtwagen naast ons en de tegemoet komende auto. Gelukkig redt hij het wel tot de zijkant van de weg.

Ons geplande uitstapje naar het Nelson Mandela museum in zijn geboorteplaats Qunu valt in het water doordat het museum is gesloten voor onderhoud … tot april 2019. Ik denk dat ze de tekstborden met de hand schrijven ofzo, waarom zou het anders ruim twee jaar dicht zijn?

Een slaapplek zoeken bleek ook iets minder eenvoudig dan van te voren gedacht. Sowieso zijn er niet zo veel mogelijkheden in Mtatha en de backpackers die we vonden zat al vol. Dan maar bij in de buurt gelegen lodges navragen en bij de vierde lukt het: we mogen op de parkeerplaats annex tuin staan en gebruik maken van het toilet. Dat is voor ons voldoende. 

Ook de tweede rijdag is gelukkig niet spannend. We parkeren onze auto bij de Sani Lodge Backpackers. Daar hebben Eelke en ik ook gestaan toen we drie jaar geleden van de Sanipass afkwamen. Ook al herkende ik het pas toen ik de campsite zag. We waren er vroeg genoeg om nog een klein rondje te lopen naar een uitzichtpunt in de buurt. Op de terug weg loopt de route door een aantal weides, maar ergens raken we het pad kwijt. Op zich geen probleem, want we zien de lodge dus weten waar we naar toe moeten. Als we dwars over willen steken blijkt dat er nog wat hekken staan. Dan maar over het prikkeldraad heen en er onderdoor. Zo komen we er ook.

Als je onderaan de Sanipass staat wil je uiteraard ‘even’ op en neer naar boven, het is immers een van de mooiste offroadpaden van zuidelijk Afrika. ’s Ochtends zit er echter ijs op de ramen en op de motorkap en verder naar boven wordt het alleen maar kouder. Van anderen horen we dat de sneeuw die valt, ’s nachts bevriest en overdag weer ontdooid. Deze deeltijdijsbaan met hellingspercentages van 20 tot 25% laten we dus maar voor wat ie is en besluiten in de omgeving een aantal wandelingen te doen. Zelf ken ik de pass: Eelke en ik zijn drie jaar geleden naar beneden komen rijden. Renske moet het helaas met de verhalen en de foto’s doen.  

We hebben twee routes aan elkaar geknoopt: eerst een berg op voor het uitzicht, daarna een stuk door de vallei en langs de rivier weer terug. Het stuk naar de berg is weer aardig klimmen. Op tweederde was ik er klaar mee en heb ik mijn kampje opgeslagen voor de tijd die Renske nodig had om naar boven te lopen, ‘oh, wat mooi’ te zeggen en weer terug te komen. We hebben wel afgesproken dat we elkaar op een bepaalde tijd zouden bellen en anders gaan zoeken. We moeten toch een beetje aan de veiligheid denken.

Vervolgens hetzelfde pad naar beneden en onderaan een stukje meelopen op een ander pad. Waar we 's ochtends bedacht hadden welke kant we op moeten, lopen we 's middags heel hard de verkeerde kant op. Hier komen we pas na ongeveer een half uur achter, dus helaas weer terug. Eenmaal op het goede stuk gekomen lopen we inderdaad door een mooie vallei. We komen er zelfs nog een groep bavianen tegen. Gelukkig gedragen deze zich zoals het hoort: ze blijven netjes op de plek zitten waar ze al zaten en houden ons in de gaten. 's Ochtends hadden we al een klipspringer gezien en een haarbal afkomstig van een caracal. Verderop lopen we onder een kleine waterval door en komen we uit bij de rivier, die we in totaal vijf keer over moeten steken. Waar wij dachten dat dit zou kunnen met stapstenen, blijkt het toch een kleine doorwading te zijn: schoenen en sokken uit en naar de overkant. De eerste was makkelijk, de tweede ook als je niet op de gladde, losliggende stenen gaat staan. Dat tweede deel had ik niet helemaal begrepen en om mijn evenwicht te bewaren plonsden mijn handen met daarin mijn schoenen onder water. Helaas moest ik toen met natte schoenen en sokken verder. De laatste drie doorwadingen heb ik laten schieten, er was een uitwijkroute via de heuvel. Helaas wel weer naar boven toe, maar nadat ik Renske al weer twee keer had zien wiebelen, besloot ik eieren voor mijn geld te kiezen. Bij de weg zien we elkaar weer en lopen we de laatste 2,5 km naar de lodge. Met het vertrek rond 8.15 uur, een terugkomst rond 17.00 uur en zonder pauze (oke voor Renske, ik had natuurlijk 1,5 uur) vind ik dat we goed ons best hebben gedaan. Bij terugkomst op de camping hebben we eerst gedoucht en daarna een grote pan pompoensoep gemaakt.

Onze volgende bestemming is Kamberg. Hier zijn nog mooie tekeningen van de San te bezichtigen. De tours vertrekken om 9 en 11 uur in de ochtend. Dat betekent dat dat zaterdag niet meer gaat lukken, maar we boeken telefonisch voor de zondag. Niet omdat het zo druk is, maar omdat er anders geen.gids aanwezig is. We nemen de lange route via Howick en het Nelson Mandela Capture Monument. Ook hier zijn we drie jaar geleden geweest, samen met mijn ouders en broer, maar Renske nog niet. De hele geschiedenis met en van Nelson Mandela blijft interessant. Wel wordt dit nog steeds in het tijdelijke museum verteld, net als drie jaar geleden. De bedoeling is dat het nieuwe museum toch echt in september dit jaar klaar is. We eindigen op een voor ons luxe camping met mooi uitzicht over een meertje met bergen op de achtergrond. 

De volgende ochtend is het weer maar net één graad boven nul in de auto. De auto heeft ook duidelijk moeite met starten, maar slaat met veel gepruttel aan. Op de weg naar het Kamberg Rock Art Centre komen we wegwerkzaamheden tegen, maar we zien geen alternatieve route. Toch moeten we deze kant op. Blijkt dat we gewoon over of beter gezegd door het werkvak moeten rijden. Even vergeten dat dat hier zo gaat, in Nederland werkt dat toch iets anders. Bij de receptie van het park staat onze gids klaar en we gaan op pad naar de rotstekeningen. Hij zet er aardig de pas in, maar ik loop lekker in mijn eigen tempo. Eerst lopen we achter een kleine waterval langs waar ook een paar schilderingen te zien zijn, maar deze slaan we over. Het echte werk is boven op de berg, nog 700 meter omhoog. Ik moet zeggen dat ik dit steeds beter/sneller ga lopen, maar ook hier weer in mijn eigen tempo. Er zijn vier 'panelen' te zien. De tekeningen bestaan voornamelijk uit elanden (het heilige dier van de bosjesmannen), bosjesmannen in sprint met een speer in de hand en een half mens half dier. Bij een van de panelen is het hele verhaal te zien: een stervende eland, te herkennen aan zijn hangende kop, omhoog staande haren, hangende staart en gekruiste achterpoten. De staart van de eland wordt vastgehouden door een sjamaan (medicijnman), die op deze manier de superkrachten van de eland overneemt. Hij staat ook met gekruiste benen net als de eland. Als laatste zie je dat de sjamaan is veranderd in een eland. 

Hiermee sluiten we onze minitoer door de Drakensbergen af en gaan we richting de battlefields, waar diverse oorlogen tussen de Engelsen, de Boeren en onder andere de Zulu’s zijn uitgevochten. 


Zuid-Afrika (2017) deel II (8-5 t/m 13-5)

Maandagochtend en we verlaten Kaapstad. Duncan en Eli zijn er niet dus we laten een briefje met geld achter onder de deur. Na wat gepruts met de GPS lukt het om de oude route van circa 1700 kilometer er uit gooien en een nieuwe te maken voor vandaag. We rijden de ontzettende mooie route tussen Gordon's bay en Bettie's bay. Dit is naar men zegt een van de mooiste wegen van Zuid-Afrika. Aan de linkerkant zien we het Kogelberg NR en aan de rechterkant de Atlantische oceaan met mooie baaien. Het hele stuk is nog een beetje gehuld in nevel. We maken nog een stop bij Hermanus, maar we zijn te vroeg voor het walvisseizoen. Uiteraard doen we het meest zuidelijke stukje Afrika aan bij Cape Agulhas. Na een aantal foto's en het tweede deel van onze lunch rijden we naar Bontebok NP. Op de camping is meer dan voldoende plek. Nu nog een bontebok spotten. 

Dat is dan ook het doel van de volgende ochtend, maar eerst een beetje opwarmen. Het was vannacht behoorlijk koud. We rijden eerst een rondje door het park. Het is het kleinste nationale park en de afstanden zijn dan ook niet groot. De eerste bontebok spotten we al redelijk snel. Later op de ochtend vinden we nog een aantal kuddes van circa 25 dieren. We rijden ook nog een stukje over een 4x4 pad. Behalve drie stenen snappen we niet helemaal waarom dit 4x4 is. Verder spotten we nog een grijze reebok of was het toch een kaapse grijsbok? Het blijkt de eerste te zijn, want de laatste is in tegenstelling tot zijn naam, bruin. De zebra's slaan we over, maar we zien nog wel heel in de verte een denham bustard. Later lopen we nog een rondje en zien verschillende soorten vogels. Al met al een leuk bezoek aan ons eerste nationale park in Zuid-Afrika.

's Middags rijden we via de R62 naar Oudtshoorn toe. Renske legt vast in haar eigen blog uit waarom we hier perse naar toe moesten (renskeoussoren.waarbenjij.nu). Het landschap wordt steeds droger en de hellingen van de heuvels zijn bezaaid met kleine struiken en keien. In Oudtshoorn belanden we bij een backpackershostel. Het voordeel daarvan is dat er een algemene ruimte is waar we binnen kunnen zitten. Hopelijk hebben we het dan niet zo koud vannacht.   

Deze regio staat bekend om zijn struisvogelfarms en wij gaan er ook eentje bezoeken. De dieren worden gefokt voor het vlees, de veren, het leer en vast nog meer. De tekst en uitleg is duidelijk. Buiten lopen we langs een aantal verblijven met deze snelle vogels. De dieren pikken de veren van elkaars achterlijf uit verveling en hier wordt niks aan gedaan, omdat dat volgens onze gids niet kan. De dieren zijn te dom om ze op de een of andere manier bezig te houden. Daar ben ik het dan weer niet mee eens, maar ik heb ook geen zin om de discussie aan te gaan. Na het bezoek weet ik dan ook niet zo goed wat ik hier van vind. Aan de andere kant, gaat het met de kippen in Nederland heel anders?  

De middag gebruiken we om een deel van de Swartbergpass te rijden. Een aantal weken geleden is door een overstroming een gedeelte van de weg weggespoeld. Daardoor kunnen we niet onze geplande ronde rijden via Meiringspoortpass, maar moeten we dezelfde weg terug. Het uitzicht is er niet minder om en met een paar fotostops en lunchpauze is de rest van de middag gevuld. Als afsluiting van deze dag  eten we struisvogelbiefstuk. We puzzelen nog wat verder op onze route voor de komende weken en werken ons kasboek bij. 

De volgende ochtend bezoeken we de Cango caves. Een gigantisch grottencomplex waarvan je maximaal 1,2 kilometer kunt bezoeken. Ik ga mee met de Heritage tour en krijg daar uitleg ober de geschiedenis van de grotten en alle ruimtes waar we doorheen lopen. De kamers zijn behoorlijk groot, zo groot dat in een van de eerste kamers vroeger concerten werden gehouden. Daar zijn ze uiteindelijk mee gestopt, omdat de bezoekers op eigen houtje gingen ronddwalen door de grot en stukken bekladden of afbraken en meenamen als souvenir. Zulke grote ruimtes in grotten had ik niet eerder gezien, maar misschien komt dat ook doordat ik er nog niet zoveel bezocht heb. Renske heeft zich gewaagd aan de Adventure tour waarbij je door smalle gangetjes moest kruipen en klimmen.  

Nu gaan we toch echt beginnen aan wat de Tuinroute heet. Het scheelt dat de afstanden hier niet zo heel groot zijn dus we rijden 's middags naar het Wilderness NP, dat onderdeel is van het Garden route NP. Helaas is dit een slecht weer dag: het is koud, zo’n 15 graden en het regent de hele middag. Aangekomen op de camping doen we niks anders dan in de auto zitten en lezen. We vinden dit ook een goed moment om het bed in de auto uit te proberen, tot nu toe hebben we in de daktent geslapen. Binnen ligt op de ingebouwde lades een plank die we kunnen uittrekken met een matras er op. Daar boven hebben we dan nog ongeveer een halve meter tot het dak waar we in kunnen schuiven. Al met al ligt dit best goed en het is een stuk warmer dan op de auto in de daktent.  

Gelukkig is het de volgende ochtend droog, want we willen twee wandelingen aan elkaar plakken. Door ergens een verkeerde afslag te nemen korten we onze eerste wandeling een stukje in. We liepen in een redelijk mooi landschap en zoeken dan ook niet echt meer naar de goede route. De tweede route voert naar een waterval en deze is vrij simpel en een mooi stuk lopen. Voor de afwisseling mogen we met een ponton naar de overkant van de rivier. Bij het helpen van het terugbrengen van het ponton voor de volgende mensen laat ik een iets te groot stuk DNA van mijn pink achter tussen het touw en het katrol. Een minder handige actie, maar met de ehbo-doos van andere wandelaars wordt mijn pink netjes ingepakt en vervolgen we onze wandeling. (Inmiddels een paar dagen verder gaat het best goed met mijn pink en geneest het best aardig en zonder pijn). Onderweg komen we nog drie duikers (antilopesoort) tegen die zich niet storen aan ons en rustig verder eten. Dat is wel bijzonder, want over het algemeen zijn dit schuwe dieren die weglopen zodra ze je zien of horen.

We twijfelen na de wandeling of we door zullen rijden naar een andere camping of niet. Na een uur in de zon gezeten te hebben, koelt het echter al af en aangezien het nog maar drie uur is besluiten we toch maar naar een andere camping te rijden. We eindigen bij een backpackershostel met een grote parkeerplaats. Ze hebben helaas geen ruimte binnen, maar wel een afgeschermde keuken buiten waar we ons eten koken. Dat doen we voor drie dagen tegelijk, zodat we dat de komende dagen alleen op hoeven te warmen.

De nacht en ochtend zijn weer erg koud. Nadat we de volgende dag zijn aangekomen bij Knysna Waterfront en een boottocht hebben geregeld, gaan we lekker koffie drinken op een terras in het zonnetje. Heerlijk. Onze vroege lunch bestaat uit tiramisu voor de een en worteltaart voor de ander. Daar houden we het op uit tot het avondeten. Het rondje varen op de restaurantboot (denk aan de pannekoekenboot) naar de monding van de lagoon is een leuk stukje. 

Na weer een avond bij een backpackers op het terrein te hebben gestaan, rijden we naar het Tsitsikamma NP. Daar komen we in de loop van de ochtend aan, zodat we genoeg tijd hebben voor een wandeling naar het uitkijkpunt via de hangbrug en naar de waterval. De hangbrug klinkt met zijn lengte van 77 meter best spectaculair, maar blijkt aangelegd te zijn zodat ook de mensen die rondreizen in grote touringcars er gewoon kunnen komen. Het uitzichtpunt geeft wel weer mooi overzicht over de oceaan. Ik hoop dat ik bij het uitzoeken van mijn foto's nog weet welke baai bij welke locatie hoort. 

De wandeling naar de waterval is meer een klim en klauterroute over grote stenen en rotsen. Daardoor is het wel een hele leuke route om te lopen. Bijzonder is het om te zien dat de begroeiing naast de oceaan bestaat uit varens en vetplanten. Niet helemaal wat je verwacht wanneer je langs de kust loopt. Met deze wandeling sluiten we onze activiteiten aan de zuidkust van Zuid-Afrika af. Morgen rijden we richting Addo Elephant NP en verder richting het oosten.


Zuid-Afrika (2017) deel I (2-5 t/m 7-5)

Madagaskar zit er op en we nemen het vliegtuig naar Kaapstad, weer via Johannesburg. Op het vliegveld in Tana wordt om de haverklap van alles omgeroepen, maar we verstaan er niet veel van. Voor de grap zeggen we tegen elkaar: zou wat zjjn, wij maar wachten en ondertussen loopt de hal leeg en missen we ons vliegtuig. Uiteindelijk ging dit net goed: de last call voor Johannesburg werd omgeroepen dus wij keken elkaar aan. Oke we gaan boarden. Eerst nog even snel naar de wc en weer de last call. Oeps, toch maar even vragen. Bleken we het boarden van circa 25 mensen gemist te hebben en moesten we rennend achter een mevrouw aan naar het vliegtuig toe. We waren de laatste twee.

In Kaapstad worden we opgehaald door Duncan. Onze bagage is er echter al snel dat we nog ongeveer een half uur op hem moeten wachten. Hij brengt ons naar (en is eigenaar van) African Overlanders, wereldberoemd in overlanderswereld. Hij verscheept auto’s en motoren over de hele wereld, heeft een camping, je kan er je auto stallen en hij regelt eigenlijk alles wat je als overlander van en naar Zuid-Afrika nodig hebt. Hier staat onze nieuwe aanwinst, een Toyota Landcruiser 105. Dit wordt ons vervoermiddel en huis de komende weken/maanden. We slapen nog een nachtje in de rondavel, omdat het inmiddels redelijk laat is. De volgende ochtend parkeert Duncan de auto voor onze deur, waarna we alles even nalopen en onze spullen inruimen in alle vakken en bakken die aanwezig zijn. Dan nog even boodschappen doen, zodat we een basisvoorraad hebben en we kunnen eigenlijk al op pad. De rest van de middag gebruiken we voor het luchten van de tent en nog wat andere kleine dingetjes.

De volgende ochtend rijden we naar Waterfront in Kaapstad met het idee om naar Robben Island te gaan. Het gebied is niet ingericht op grote auto's en in parkeergarages passen we niet. Waar laten we de auto? Nagevraagd bij iemand van de beveiliging en hij gaat een plan maken. Na wat overleg kunnen we de auto op een klein bedrijventerreintje naast de haven neerzetten. Misschien een beetje rare plek, maar wel onder toeziend oog van de beveiliging. Met de complimenten van een van de medewerkers voor het parkeren met zo'n grote auto staat ie netjes in de hoek. 

Bij de Nelson Mandela gate blijkt dat de boot richting Robben Island vol zit voor vandaag, dus dat wordt dan maar morgen. De kaarten kopen we wel gelijk om niet nog een dag op te schuiven. Dan maar naar de Tafelberg. Het is in ieder geval helder weer, lees behoorlijk warm en zonnig. Maar dat betekent als het goed is wel een mooi uitzicht vanaf de berg. We hebben bedacht dat we naar boven gaan lopen en we nemen de route via Platteklip gorge. Het pad is af en toe wat klimmen en klauteren over de grote stenen, maar de mooie uitzichten maken het goed. Doordat het erg warm is, rusten we daar waar schaduw is. Totdat we in de kloof komen: deze ligt geheel in de schaduw en het waait er waardoor je wel door wilt lopen. Bovenop heb je inderdaad rondom hele mooie uitzichten de baaien en Kaapstad. Renske spot nog een paar badderende vogels en op het terras lopen klipdassen die gevoerd worden door de toeristen. Voor het gemak nemen we de kabelbaan naar beneden. We pikken de auto weer op, vragen voorzichtig of we hier morgen misschien ook kunnen parkeren en rijden in de avondspits terug naar de camping. Nu we kamperen mogen we ook weer ons eigen eten koken en de afwas doen. Op deze camping hebben we een keukentje tot onze beschikking wat het allemaal nogal makkelijk maakt. Daar eten we dan ook. Hier is ook de wifi ook het beste trouwens. 

De volgende ochtend pakken we de tent weer in. Nadat we gisteren het zeil nog even geschrobd hebben, worden we er nu een stuk minder vies van. De rits gaat ook al weer wat beter dicht, dus al met al ging het best vlot. We rijden weer naar Waterfront toe en bluffen onszelf weer hetzelfde terrein op als de dag ervoor en parkeren de auto. In tegenstelling tot gisteren is het erg bewolkt en is de Tafelberg bijna niet te zien. Blijkbaar pakt deze wissel in het programma goed uit voor ons. Om elf uur vertrekt de boot naar Robben Island, waar bussen klaar staan voor een rondrit over het eiland. Hierna krijgen we een rondleiding door de gevangenis met uiteraard ook de cel van Nelson Mandela. Onze gids, Jama, heeft zelf van 1977 t/m 1982 in de gevangenis gezeten. De geschiedenis van dit eiland is heel indrukwekkend, maar door de kermisattractie-achtige presentatie voelt het een beetje nep en dat is jammer.

We proberen voor de drukte de stad uit te zijn, maar dat lukt niet helemaal. We rijden naar Simonstown waar we kamperen. Vanaf de camping lopen we nog even naar de kust waar we pinguins zien. Wat een grappige dieren en ze zitten overal. Door de boardwalk loop je er tussendoor en kun je op sommige plaatsen zelfs in het hol waarin de jongen zitten spieken. Ook lopen hier weer klipdassen rond. Ik had niet gedacht dat ik een foto zou maken waar deze twee dieren samen op staan. 's Avonds koken we een pan met pasta en daarna is het weer eens tijd om de blog bij te werken. 

We zijn in snel tempo een aantal highlights van Zuid-Afrika aan het afvinken, want op zaterdag rijden we naar het Cape of Good Hope Nature Reserve. Het bijna zuidelijkste puntje van Zuid-Afrika, maar net niet. Hier wandelen we naar de vuurtoren, Cape Point en Cape of Good Hope. Daarmee hebben we gelijk onze beweging gehad. De wandeling naar de Tafelberg zat nog in mijn benen dus na deze stukken was ik er wel klaar mee. Onderweg kwamen we regelmatig keutels tegen. Het enige dier dat ik kon bedenken met dit formaat keutels was een eland, maar dat leek me niet zo logisch. Toch bleek dat de verantwoordelijke te zijn. We hebben een aantal van deze dieren gezien. Samen met klipdassen, een aantal struisvogels en een bokkie was dat de score voor vandaag. Een leuke dag in een mooi park.

De zondag was wat minder spannend. Eerst zijn we nog een keer naar de pinguïns gaan kijken bij boulders beach. Voor de afwisseling zagen we een mangoest op zoek naar eieren. Vervolgens zijn we teruggereden naar de camping waar we begonnen zijn, omdat we nog wat papierwerk op moesten halen voor de auto. We hebben besloten hier ook weer te overnachten en daardoor hebben we een vrij rustige middag. Ik heb de middag gedeeltelijk gebruikt om met Eelke te bellen voor onze wekelijkse bijpraatsessie. Maandag verlaten we Kaapstad in oostelijke richting. Dat is al snel als je kijkt naar de ligging, maar we rijden echt naar de oostkust toe.





Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.