Terugblik

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Terugblik op onze slakkentocht door Afrika (oktober 2013 - november 2014)

Inmiddels zijn we al weer een maand of twee terug in Nederland. We hebben ook weer een huis wat we langzaamaan bewoonbaar aan het maken zijn en Eelke is sinds half november al weer aan het werk. Dit klinkt alsof het ´gewone´ leven weer verder gaat. In gedachten zijn we vaak nog ergens op een plek in Afrika, zeker als Floortje Dessing bijvoorbeeld in Tanzania een reizende familie volgt. We hebben jullie nog een terugblik beloofd en wanneer kunnen we die beter op de website plaatsen dan in de tijd van alle jaaroverzichten.

Toen we besloten deze reis te gaan maken, gingen we uit van een periode van een jaar. Administratief leek het een goede grens en we hadden een uitgangspunt nodig om de begroting te maken. Omdat we van het begin af aan ons werk wilden opzeggen en ons huis verkopen, hadden we geen vastgelegde termijn en dus de tijd aan onszelf. Met het regenseizoen in de verschillende landen in ons achterhoofd, hebben we een globale volgorde van de landen bedacht, maar een planning hadden we niet. Het jaar is een paar weken langer geworden en nu helaas voorbij, maar wat een jaar was het! Zoals we op de pagina’s ´onze plannen´ en ´de route´ hebben beschreven, was ons doel voornamelijk veel van zuid- en oost-Afrika te zien. We hadden niet de drijfveer om per se van Nederland naar Kaapstad te rijden en dat is maar goed ook: we zijn nog steeds niet in Kaapstad geweest.

We zijn wel op heel veel andere plekken geweest, hebben verschillende culturen gezien en geproefd, hebben mooie ontmoetingen met mensen en dieren gehad en een heleboel leuke dingen gedaan. We hadden en hebben geen bucketlist, maar mochten we ooit overwegen er een te maken dan kunnen de volgende activiteiten er direct op, afgevinkt en wel: met een helikopter over de Victoria watervallen en met een ‘speelgoed’-vliegtuigje over de Okavango Delta vliegen, onze luchtballonvaart over de Namib-Naukluft, maar ook het paradijselijke strand op Zanzibar. Deze uitjes hadden we vooraf niet gepland en waren mogelijk door alle bijdragen die we hebben gekregen op onze bruiloft vorig jaar. Heel erg bedankt daarvoor!!

We willen wel proberen uit te leggen hoe het is om een jaar te reizen, maar eerlijk is eerlijk: er is maar één manier om te weten hoe het echt is om een jaar te reizen, weg te zijn van alle hectiek en echt vrij te zijn en dat is door het te doen. De vrijheid om elke dag zelf mogen bepalen wat je gaat doen, of je nog in je bed wilt blijven liggen, waar je naar toe rijdt, of je een park wilt bezoeken of juist een museum of dorpje, als het slecht weer is alles in de auto gooien en doorrijden tot het weer beter is, je tijd besteden aan nuttige dingen zoals de auto schoonmaken, de website bijwerken of gewoon een beetje luieren, een biertje drinken, een boek lezen of film kijken: het is aan jezelf. Het is als een vrij weekend, maar dan wat langer.

Onderweg hebben we dit ook aan diverse mensen meegegeven. Vaak vertelden mensen ons dat het een droom is om zoiets te mogen/kunnen doen, maar als je die droom niet een handje helpt, blijft het een droom. Gelukkig hebben we ook mensen ontmoet voor wie ons enthousiasme het laatste duwtje in de rug was en die nu concrete plannen aan het maken zijn voor hun rondreis. Dat iedereen zo’n reis op z’n eigen manier doet, hebben we zelf ook ondervonden. Door alle reisverhalen en gesprekken vooraf, hadden we een beeld van hoe onze reis er uit kon gaan zien. Eenmaal onderweg bleek het anders te gaan en na verloop van een aantal maanden ontdekten we waarom: we hadden veel reisverslagen gelezen van extraverte alpha’s en wij zijn twee meer introverte bèta’s. Wij zijn geen mensen die op een schoolplein met kleuters liedjes gaan zingen of elke nacht midden in een dorpje slapen. Wij hebben meer de stilte opgezocht en onze tijd voornamelijk in nationale parken doorgebracht. Dit was dan ook een van de dingen die we geleerd hebben onderweg: ieder ‘ontwerpt’ zijn eigen reis op basis van ervaringen van anderen, maar onderweg pas je ´m aan aan je eigen wensen en interesses.

Vooraf vroegen diverse mensen zichzelf en ons of het het waard is om voor een jaar reizen je huis en je werk op te geven. Ons antwoord daarop kan alleen een volmondig JA zijn, dat is het zeker waard. Ook al hadden we een leuk huis en leuk werk. Tuurlijk mis je af en toe je familie en vrienden, warm water, een oven, een wasmachine, een frietboer of heb je geen zin om weer met je hele hebben en houden naar een toiletgebouw te lopen om te douchen of de auto te ontstoffen. Maar deze momenten hebben we gelukkig maar weinig gehad en alle positieve ervaringen overheersen aan alle kanten. Zouden we het zo weer doen? Ja, wanneer kunnen we vertrekken?! Zie je er echter tegen op elkaar en jezelf beter te leren kennen, je eigen grenzen te verleggen en er achter te komen dat je veel meer kunt dan je zelf denkt? Weegt dit niet op tegen het zien van alle verschillende zonsopkomsten, -ondergangen, sterrenhemels, uitzichten, verschillende culturen en vele dieren? Dan kun je er beter niet aan beginnen.

Onderweg werd ons ook vaak de vraag gesteld: “en, wat is het mooiste land”? Op die vraag moeten wij het antwoord schuldig blijven. Je kunt de uitgestrekte leegte van Namibië namelijk niet vergelijken met het groene, heuvelachtige Rwanda of delen van Oeganda. Je kunt de tropische kusten van Kenia en Tanzania niet vergelijken met de droge Kalahari in Botswana. Elke plek heeft iets unieks en daar houd je van of niet. Hetzelfde geldt voor de mensen die in de verschillende landen leven. Ze hebben verschillende culturen en verschillende uiterlijke kenmerken, ze zijn wel of niet aan toeristen gewend, wat voor een deel hun gedrag bepaald: hoe minder toeristen er komen, hoe vriendelijker de mensen meestal zijn. Het scheelt in ieder geval ‘bedelende’ kinderen met de welbekende vraag: ‘gimme pen, gimme sweetie, gimme money’.

De reis heeft onze kijk op Afrika en op de Westerse blik naar Afrika een stuk genuanceerd en onze overtuiging is dat onderwijs de sleutel is tot ontwikkeling van een land: een waterpomp geven is leuk, maar met goed onderwijs kunnen ze die straks zelf maken. De manier waarop op dit moment veel ontwikkelingshulp wordt gegeven, is lang niet altijd effectief. Dat betekent echter zeker niet dat die moet worden afgeschaft, maar de manier waarop is nog wel eens dubieus. Onze ideeën over ontwikkelingshulp hebben we op de site uitgebreid beschreven en zijn te vinden onder het kopje ‘This is Africa’.

Daarnaast heeft deze reis ons gesterkt in onze overtuiging dat je met het volgen van je hart niet moet wachten tot ‘later’: we stonden zelf al niet zo zwaar in het leven, maar we weten nu helaas dat voor een aantal vrienden ‘later’ niet meer zo lang duurt of helemaal niet meer komt. Wat op veel sites van andere reizigers te lezen is, namelijk dat je beter spijt kunt hebben van wat je wel hebt gedaan dan van wat je niet hebt gedaan, is ook helemaal waar. We willen daar graag nog een spreuk aan toevoegen, die we op een muur in de Spar in Swakopmund (Namibië) lazen: ‘if your dreams don’t scare you, they’re not big enough’.  

Persoonlijk heeft deze reis ons niet zoveel veranderd. Voorlopig gaan we eerst weer werken en omdat onze reislust het afgelopen jaar alleen maar versterkt is, in de zomer van 2015 terug naar Zuid-Afrika, aangevuld met Zimbabwe of Mozambique. En daarna? Kaapstad, terug naar Namibië, Angola of toch Zuid-Amerika? Geen idee, in ieder geval kopen we vanaf nu regelmatig een staatslot: met gewoon werken en de huidige spaarrente word je nooit rijk. En dat we dan voorlopig in een rijtjeshuis in een vinexwijk wonen? Dat moet dan maar.

Onze reis kunnen we uiteraard ook in getallen samenvatten en voor de bèta’s onder ons zullen we dat lijstje dan ook zeker niet achterwege laten:

388 dagen onderweg, waarvan 117 in een nationaal park
12 landen
25 grensovergangen
Meest noordelijke punt: net over de zuidgrens van Zuid-Sudan
Meest zuidelijke punt: Port Elizabeth (Zuid-Afrika)
Meest oostelijke punt: Malindi (Kenia)
Meest westelijke punt: Swakopmund (Namibië)
40.284 (meest onverharde) kilometer
5035 liter diesel
2 nieuwe banden
7 bussen smeervet
181 overnachtingsplaatsen
50 nationale parken
94 soorten zoogdieren (koeien, schapen, geiten en ezels niet meegeteld), waaronder 89 leeuwen, 36 hyena’s, 12 luipaarden, 14 wilde honden, 8 cheetah’s, 1 aardwolf, 2 stekelvarkens en 1 bruine hyena en niet te vergeten: de (slecht te tellen) walvissen
343 soorten vogels
1 fles Dreft
1 week ziek met 2 antibioticakuren en 5 meter pleisters
Kilo’s pasta, tomaten en uien en vele blikjes John West tonijn, enkele potten Nutella en pindakaas
En net geen 7000 foto’s

Tot slot willen we iedereen bedanken voor het volgen van onze reis, voor alle leuke reacties in het gastenboek en mailtjes die we hebben gekregen. Mede door deze reacties was het voor ons erg leuk om de site bij te werken en af te wachten welke reacties we deze keer zouden krijgen. We gaan nu eens kijken of we onze verhalen en foto’s kunnen verenigen in een fotoboek.

Tot ziens allemaal!!

Groeten,

Eelke en Maaike




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.