Swaziland

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Swaziland (24-11 t/m 27-11)

Vanuit uMkuze NP zijn we naar Swaziland gereden. Bij de grensovergang van Zuid-Afrika naar Swaziland stonden er toeristenbussen vol met, een keer raden, toeristen. En ja hoor deze mensen moesten allemaal individueel hun paspoort laten stempelen en in Swaziland ook nog een immigratieformulier invullen. Dus ook wij hebben braaf een formuliertje ingevuld en gewacht in de lange rij met bustoeristen. Uiteraard moest dit twee keer: eerst Zuid-Afrika uit en daarna Swaziland in. Gelukkig werkten de douanemedewerkers snel door en duurde het wachten niet al te lang. Hier kwamen we ook de Belgen met de Landrover van Dessert Foxx tegen, maar die hebben we maar kort gesproken.

Wat opviel tijdens de eerste kilometers die we door Swaziland reden waren de grote velden met suikerriet. Daar horen grote vrachtwagens bij die het riet naar de fabrieken (destilleerderijen) transporteren. Ook daar hebben we er menig van gezien. Naar luchtvervuiling en waarschijnlijk ook watervervuiling wordt niet echt gekeken, gezien de grote grijze rookpluimen die uit de destilleerderijen kwamen. Hopelijk zorgen ze iets beter voor hun medewerkers.

Op weg naar Milwane NR hebben we de laatste afslag gemist en stonden we aan de poort van de ‘Royal Residence’. Hier verblijft de koning van Swaziland, of al zijn vrouwen en kinderen hier ook wonen weten we niet. Nadat we uitgelegd hadden waar we naar toe wilden mochten we van de bewaker toch wel zeker 15 meter het terrein op rijden om te keren. Ja ja, we zijn binnen de hekken van de Royal Residence geweest. Maar goed we waren op weg naar Milwane. Bij het inschrijven bij de receptie bleek dat er bijna alleen maar Nederlanders op de campsite aanwezig waren. Een aantal hebben we dan ook gesproken, het valt toch op zo’n Nederlands kenteken.

Om niet weer een dag in de auto te zitten hebben we ’s ochtends twee uur paardgereden. Die twee uur voelden we na een paar dagen nog steeds, want zadelpijn krijg je niet alleen van fietszadels. Voordeel van paardrijden is dat de meeste dieren alleen het paard ruiken en dus minder bang zijn. Zo hebben we tot op een paar meter kunnen komen van zebra’s, impala’s, wildebeesten en nyala’s. De eerste drie soorten leven graag bij elkaar omdat ze elkaar op zintuigen aanvullen: impala’s kunnen goed zien, zebra’s goed ruiken en wildebeesten goed horen. En dat is handig als er luipaarden in de buurt zijn.

Vanuit Milwane NR zijn we naar Malolotja NR gereden. Een heel ander soort terrein: glooiende heuvels met gras en op sommige plaatsen bezaaid met rotsen. Op de campsite waren we de enige mensen, maar wel in goed gezelschap van grote kuddes blesbokken die op de helling naast de camping stonden te grazen en een groep klipdassen op de rosten achter het toiletgebouw. Op aanraden van de medewerkers hebben we de volgende ochtend een wandeling gemaakt naar twee verschillende watervallen. Het was ca drie uur lopen. Dat klopte wel, ze hadden er alleen niet bij verteld dat het circa vijfhonderd meter lager lag en dat het 30 graden zou worden. Dat laatste hadden we zelf iets beter in moeten schatten, nu hebben we weer twee roodverbrande hoofden en met name nekken. Het weer klimmen op de terugweg zorgde ervoor dat we na deze wandeling geen zin meer hadden om naar een andere campsite te rijden en daarom hebben we nog maar een nachtje bijgeboekt op de camping. Het werd nog om een andere reden een wandeling met hindernissen, want op 1/3 van de wandeling kwam Maaike er achter dat de zolen van haar wandelschoenen loslieten. Op de helft hoopte ze dat de schoenen het einde van de wandeling zouden halen, maar op 2/3 is de zool van één van de schoenen er af gevallen (zie foto’s). Toen werd het wandelen met hindernissen: proberen de stenen zo veel mogelijk te ontwijken met rechts. Dat wordt of niet meer wandelen of snel op zoek naar nieuwe wandelschoenen, want dit paar is na 12 jaar toch aan einde van zijn Latijn.

Na de eerste weg met potholes van dagen geleden, bleek een van de schokdempers toch lek te zijn. Een nieuw paar lag inmiddels in Nederland klaar, maar dat kwam pas nadat we zelf vertrokken waren. We hadden contact gehad met een camping in Nelspruit om ze daar naartoe te laten versturen en omdat het pakketje er inmiddels bijna zou moeten zijn, we in die richting vertrokken. Wanneer je op de kaart kijkt zie je dat via Belumbu de kortste route is. Dit is waar, het is ook een ontzettend mooie route (dwars door de bergen), maar zeker niet de snelste. De laatste 25 km was de weg onverhard en smal en kwamen we tussen de productiebossen met bijbehorende zwaar beladen vrachtwagens terecht. De gemiddelde snelheid was toch zeker wel 20 km per uur. Zo druk als de grensovergang op de heenweg was (met toeristenbussen vol) zo rustig was het op deze grensovergang. We waren nog net niet de enige, maar er was maar één slagboom (tweerichtingenverkeer past hier niet) en de ambtenaren voor land binnenkomst en uitgaand zaten naast elkaar. In Zuid-Afrika waren we de grens wel over, maar het gebergte nog niet uit. Het bleef slingeren en halverwege zijn we toch maar even gestopt om te lunchen met als bijkomstig voordeel dat de remblokken een beetje af konden koelen. Gezien de kilometerslange afdaling van ruim twaalf procent waren ze daar hard aan toe. De gemiddelde snelheid was hier iets hoger dan in Swaziland, maar het zal niet veel gescheeld hebben.

Swaziland zelf was in het algemeen een erg groen en mooi land. Ondanks dat ook hier de mensen grotendeels langs de hoofdweg wonen, was het er niet zo rommelig als in Lesotho. En een paar dagen rondrijden is voor dit kleine land ook wel voldoende. We hebben het weer verlaten en wachten nu in Nelspruit op de schokbrekers.

 

 

 




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.