De wereldreis van de schokbrekers

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Het verhaal begint in Veen, Noord-Brabant, waar we in de garage van Ad Groenenberg aan de auto klussen. Ergens voor de zomer, het zal in juli geweest zijn, ontdekte Eelke olie aan de buitenkant van de schokbreker links voor. Dat betekent dat die lek is en vervangen moet worden.

Op zoek naar schokbekers hebben we contact opgenomen met de Ivecogarage in Alblasserdam. Die had ze binnen een paar dagen, maar ze kosten € 175,- exclusief BTW per stuk. Via een Belgische mede-WM-rijder waar we via de mail contact mee hadden, kregen we een naam en mailadres van een Italiaan die de schokbrekers een stuk goedkoper kon leveren. Inderdaad vroeg hij € 225,- inclusief BTW voor twee stuks. Voor € 50,- extra hadden we ze dan binnen vier tot vijf dagen in huis en verzending met trackingcode. Gezien het aanzienlijke prijsverschil en omdat we graag verzending met trackingcode wilden hebben, maakten we € 275,- over naar Italië. Na een aantal mails over het juiste type, bleef het vervolgens stil.

Na twee weken zijn we gaan mailen en bleek de fabriek nog vakantie te hebben tot de eerste week van september. Geen probleem, we hadden nog een aantal weken. Na een aantal weken en regelmatig mailen, begon het toch krap te worden. Als verzendadres hadden we inmiddels het adres van Maaike d’r ouders doorgegeven, omdat we zelf begin oktober de sleutel in zouden leveren.

Ondertussen had Eelke in de werkplaats van Forteck, waar we in de zomer, enkele avonden en weekenden nog aan de auto kon sleutelen, de automonteur gesproken. Toen bleek dat er ook olie op de schokbrekers kan komen als ze een tijdje onbelast zijn: dan kan olie tussen de pakkingen door sijpelen. Aangezien de auto een tijd zonder wielen op bokken heeft gestaan toen we met de roest bezig waren, zou dat dus heel goed de oorzaak van de lekkage kunnen zijn. We hadden ze schoongemaakt en daarna geen olie meer gezien en dit effect zagen we ook bij de rechter afsluiting van het differentieel. Onze conclusie was dat de schokbreker niet lekte en we zouden de nieuwe als reserve meenemen. Gezien de Afrikaanse wegen is een reservepaar niet erg.

Toen de auto naar Zeebrugge moest voor verscheping, hadden we ze nog steeds niet. Italië had het verzendbewijs wel gemaild, maar daar bleef het bij. Nog steeds was het geen echt probleem, ze konden ook met het vliegtuig mee. Uiteindelijk kwamen de schokbrekers op 26 oktober aan, ruim twee maanden nadat we ze besteld hadden en toen we al tien dagen weg waren. Omdat ze niet lek waren, hadden we afgesproken ze in Nederland te laten liggen en als we ze nodig hadden zouden Maaike d’r ouders ze alsnog versturen. We zouden ze regelmatig met het slangen-smeren-vloeistoffen-rondje inspecteren.

We bleken ze sneller nodig te hebben dan we dachten, want na de eerste echte potholes en een paar flinke klappen, zagen we vers gelekte olie uit de linker schokbreker. In een internetcafé in Lesotho zochten we een camping in de buurt van het Krugerpark waar we ze naar toe konden laten versturen. Els, Maaike d’r moeder, had inmiddels een rondje pakketdiensten gebeld en een passende dienst gevonden: DHL for you. DHL had wel een vast adres nodig en kon niet postrestante verzenden. De camping wilde het pakket in ontvangst nemen en volgens de DHL-doos zou het verzenden negen tot elf dagen duren. Het bezorgen deden ze in Zuid-Afrika niet zelf, maar besteden ze uit aan een lokale dienst. Welke dienst wist de DHL-doos uiteraard niet. De rest heeft Els haar trouwens ook uit moeten leggen.

Rond de toegezegde aankomstdatum reden we naar de camping in Nelspruit. We verwachtten niet dat het pakket er al zou zijn, maar dan wist de campingeigenaar in ieder geval dat we serieus waren. We hadden nog wat klusjes voor de auto en moesten onder andere nieuwe wandelschoenen voor Maaike kopen, dus een paar dagen op de camping was wel prettig. Ook zijn we bij de plaatselijke Ivecodealer geweest voor een paar liter differentieël- en versnellingsbakolie en een potje remvloeistof. Na een dag of vier was de lol er wel af, dus zijn we naar het Krugerpark vertrokken. We waren die week een tweede keer bij de Iveco geweest om een afspraak te maken om de spoorstangkogels te laten vervangen. Bij de inspectieronde hadden we lekkages geconstateerd. Maar nu konden we ook weer langs de camping. Bij de Iveco konden ze gelijk de nieuwe schokbreker monteren, want die moet er af voor het vervangen van de kogels. Uiteraard waren de schokbrekers er nog niet.

We hadden in Nelspruit inmiddels het lokale DHL-kantoor gevonden, het blijkt de achterbuurman van de Ivecogarage te zijn, maar navraag leerde dat het pakket er nog niet was. Met de code die we hadden konden ze niets vinden. We hadden twaalf cijfers en ze kon alleen zoeken met een code met tien cijfers, was het antwoord. We legden uit hoe ons pakket verzonden was en vroegen met welke diensten DHL in Zuid-Afrika samenwerkt. Rare vraag, met niemand natuurlijk. We konden terugkomen als we een tiencijferige code hadden en omdat ons Zuid-Afrikaanse telefoonnummer op het pakket stond, zouden ze ons bellen als het er was.

De reparatie van de kogels is een Afrikaverhaal op zich en dat is ook de reden dat dit stuk op deze pagina staat.

Vrijdagochtend waren we om half acht bij de garage: “will you please come early, we start at half past six and we have a party in the afternoon, so the mechanics want to leave early.” Uiteraard kwam iedereen pas rond half acht binnendruppelen. De reparatie ging vier uur duren en omdat we geen  ander onderkomen hebben, hebben we ons met de computer, leesboeken en reisgidsen in de nabijheid van het koffiezetapparaat geïnstalleerd.

Als we ons pakket met nieuwe schokbrekers niet in ontvangst nemen wordt het teruggestuurd naar Nederland en omdat we niet meer wilden wachten op de nieuwe, willen we kijken of ze hier nieuwe hebben. Bij de onderdelenbalie vonden ze dat eerst de mechanic er naar moest kijken, anders hoeven ze niet besteld te worden. De mechanic is er nu even niet, die was uiteraard net even weg.

Na een uurtje maar weer nagevraagd: ja, de mechanic is er weer en hij zal er naar kijken. Na weer een half uur maar eens gevraagd of de mechanic er naar heeft gekeken. Ja, dat heeft hij en er is niks aan de hand. Verder zijn de spoorstangkogels vervangen en kunnen we gaan. “Will you please drive out your car yourself? Because there is nobody who can operate your car”. Ach, we hadden ‘m ook zelf binnen gezet, toen de auto ’s ochtends na een half uur nog steeds buiten stond en Eelke maar eens ging kijken of alles goed ging. De mechanic stond er toevallig net naast en kreeg 'm niet gestart.

Maar nu had Eelke de mogelijkheid om met de mechanic zelf de schokbreker te bespreken.

Eelke: “Is je niks opgevallen?”
Hij: “nee, niet echt. Maar ik kan ‘m schoonmaken en als er dan opnieuw olie langs loopt is hij lek.”
Eelke: “ja, dat heb ik pas gedaan en daarom weet ik nu dat er olie langsloopt.”
Hij: “oh, maar dan is ie lek en moet de schokbreker vervangen worden. Wil je nu aub eerst je auto uit de werkplaats rijden? Dan kan je bij de balie nieuwe bestellen”.

En ondanks dat we al een uur of drie proberen nieuwe schokbrekers te bestellen, kan dit pas als de auto al klaar is. De schokbrekers hebben ze niet op voorraad, maar kunnen wel besteld worden. Ze zullen er dinsdag zijn i.p.v. maandag. Maandag had gekund als de onderdelen voor 11.00 uur besteld waren en je raadt het al: het is 11.15 uur. Het liefst trek je ze over de balie, maar dat doe je niet.

We wilden nog naar de Blyde River Canyon en na een paar extra dagen Krugerpark, waren we dinsdagochtend terug bij de garage: “Are you travelling around or just reparing your car?” was de welkomstzin toen we voor de vierde keer in twee weken bij de garage stonden. Maar goed, de schokbrekers waren er de maat klopte. Ze zijn kleiner dan die er nu op zitten, maar het type kwam overeen met dat van ons chassisnummer. Zei de dienstdoende onderdelenman. Daarna zijn we nog even bij DHL binnengewandeld. Stel dat ….

Maar uiteraard was ons pakket er niet. Els had ondertussen een andere code bij DHL weten te krijgen en had achterhaald dat het pakket op 27 november was aangeboden aan ‘customs’, de douane. Met de nieuwe code kon dezelfde vrouw nog niets, we hadden nu een cijfer te weinig. Maar er was nu een andere vrouw aanwezig, die ons gesprek gevolgd had en nog eens naar de code vroeg. Ze wist te vertellen dat de plaatselijke post deze codes gebruikt en wist ook dat de Duitse DHL regelmatig gebruik maakt van deze lokale dienst. De code eindigt dan op DE en dat deed die van ons ook. Er was dus toch een andere partij …. We kregen een telefoonnummer en daar konden we een lokaal trackandtracenummer opvragen. Het nummer hebben we gelijk gebeld, maar omdat het de dag was van Mandela’s herdenkingsceremonie in het FNB-stadion, werkte de post niet. 

Tja, eigenlijk waren we er al lang klaar mee: we wilden naar Zimbabwe, we hadden nieuwe schokbrekers, het pakket had er al dagen geleden moeten zijn en de camping zou het pakket toch terugsturen: we gaan naar Zimbabwe.

De dag erna, toen we zo’n veertig kilometer van de grens af waren hebben we weer gebeld met de post. “Ja, uw pakket ligt al sinds 29 november in Nelspruit en blijft daar dertig dagen liggen.”  We kregen de lokale code en het telefoonnummer van het postkantoor waar ons pakket lag. De man wenste ons met een “go and get your parcel” nog een prettige dag. Hadden we iets gemist ergens? Ze kenden toch geen postrestante? Het zou twee keer worden aangeboden, nog zeven dagen blijven liggen en dan teruggaan naar Nederland. Aldus de Middelharnisse DHL-doos.

Maar goed, het pakket is er en wij zitten inmiddels vijfhonderd kilometer verderop. Als we het pakket zouden laten liggen en terugsturen, zouden we uiteraard twee schokbrekers extra kapot rijden, dus dat wilden we niet. Op en neer rijden kost twee dagen en circa 150 liter diesel. Lokaal een auto huren en op een één dag op en neer rijden was echter nog duurder, dus besloten we de volgende dag vroeg te vertrekken om op tijd in Nelspruit te zijn. Een dag rijden later konden we inderdaad bij het postkantoor op nog geen drie kilometer afstand van de camping onze Italiaanse schokbrekers in ontvangst nemen. Vier maanden nadat we ze hadden besteld. Dit zijn echter wel exact dezelfde als die er nu op zitten, bedoeld voor de legeruitvoering van onze auto. Die gaan we monteren en de asfaltdempertjes houden we als reserveset.

Goed, we zullen er maar aan moeten wennen.




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.