Peru 2016

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Peru 11 juli t/m 6 augustus 2016

Na al onze reizen op het Afrikaanse continent hebben we dit keer onze zinnen gezet op Zuid-Amerika, maar welk land? Uiteindelijk hebben we op basis van een televisieprogramma over het Manu Reserve, besloten naar Peru te gaan. Onze trip naar deze oostelijke uitloper van het Amazonewoud hebben we dan ook als eerste geboekt en de rest van de vakantie daar omheen georganiseerd.

Ondanks dat we met vier weken aardig de tijd hebben, hebben we onze route niet al te lang gemaakt. We zijn naar Lima gevlogen en vervolgens naar Cuzco. Vanaf daar hebben we met een huurauto een ronde gedaan door de Heilige Vallei, waarna we naar het Titicacameer in het zuiden zijn gereden. Vervolgens zijn we naar de Colca Canyon geweest en zijn we via Arequipa weer terug gereden naar Cuzco. Met als afsluiting de 9-daagse trip naar het Manu Reserve.

We wilden graag met een huurauto op pad, omdat we weinig zin hebben in allerlei uitzoekwerk voor de bus en zo kunnen we gaan en staan, waar en wanneer we willen. De hoofdwegen zijn uitstekend te rijden: behoorlijk onderhouden, niet al te druk, nette inhalers, dus dat viel alles mee. Alleen de steden en dorpen met onze hotels / hostels zijn niet ingesteld op bezoekers met de auto. Daardoor konden we niet altijd de auto bij het hotel parkeren, maar er was altijd een oplossing in de buurt in de vorm van een buurman of politiebureau met parkeerterrein.

Lima

In Lima hebben we onze toeristische ronde beperkt gehouden tot de wandelroute zoals die in de LP is opgenomen. We hebben op de Plaza de Armas de wisseling van de wacht voor het paleis gezien, inclusief brassband. Uiteraard hebben we een ronde gedaan door de markthal. Ook hier is dit een bruisende ruimte waar je werkelijk alles wat je kunt bedenken wel kunt kopen. Bij een fruitsappenstal hebben we mangosap besteld. Zullen we er één delen of allebei één? De laatste optie werd het. We hebben daar wel een tijdje gezeten en om ons heen gekeken voordat we allebei ongeveer een liter mangosap achter onze kiezen hadden. Met een afsluitende ronde door Lima’s Chinatown hebben we onze dag afgesloten en hebben we de bus terug genomen naar ons hostel. Hier kwamen we door het ‘kattenpark’: in dit park lopen ontzettend veel verwilderde huiskatten. Ze worden gevoerd en zitten rustig bij mensen op schoot. Het waren er zeker honderd, bizar gezicht.

Heilige Vallei

Van Lima zijn we naar Cuzco gevlogen. Hier hebben we de huurauto opgehaald en zijn we op weg gegaan door de Heilige Vallei. We hebben een aantal oude ‘stapels stenen’ bezocht: Sacsahuaman, Moray en Ollantaytambo. Het blijft bijzonder om te zien hoe mensen, lang geleden, dit soort bouwwerken hebben gemaakt met deze massale grote stenen. De drie locaties waren allemaal anders: Ollantaytambo is gebouwd tegen een bergwand waardoor alles trapsgewijs gestapeld was. Sacsahuaman is overwegend vlak met in het midden een gigantisch grasplein waar feesten en ceremonies werden gehouden. Je voelt je hier behoorlijk klein als je in het midden rondloopt. In Moray hebben de Inca’s ronde terrassen gemaakt, met daartussen een aanzienlijk hoogteverschil. Het idee hierbij is dat dit een agrarisch testterrein is: elke terras zijn eigen microklimaat. Op deze manier kon onderzocht worden welke gewassen waar het beste groeien afhankelijk van hoogte, hoeveelheid zon, hoeveelheid vocht.

Fiësta Virgen del Carmen

Tijdens onze voorbereiding hebben we gelezen dat in de periode dat wij in Peru zijn, onder andere in Pisac, het festival Virgen del Carmen gevierd wordt. Dit leek ons erg leuk om bij te wonen dus hebben we een aantal nachten in Pisac geslapen. Het hele festival duurt drie dagen (vrijdag tot en met zondag). Op vrijdagmiddag is de opening met een grote optocht door het dorp en omgeving, met de heilige maagd Carmen die als afsluiting van de processie wordt meegedragen. Ervoor lopen verschillende groepen in aparte kostuums, die elk een bevolkingsgroep vertegenwoordigen. Waar de kostuums op vrijdag nog redelijk ‘saai’ waren, kwamen we bij de processie op zaterdag ogen te kort om te zien wat iedereen aan had in alle kleuren van de regenboog. Het muziekje wat er bij hoort kan Maaike nog steeds neuriën. Dit is een van de belangrijkste feesten van het jaar. Hele families kwamen er op af en waren een dag – of weekend – uit. Dozen en tasjes met eten mee, kinderen werden getrakteerd op opgeklopt eiwit met spikkels en iedereen deed zijn best het naar het publiek gegooide snoep en fruit te vangen. Helaas voor hen zijn wij minstens een kop groter en is het voor ons veel makkelijker wat te vangen. Maar wees gerust: we hebben het gevangen lekkers braaf uitgedeeld aan de mensen om ons heen die nog niks hadden gevangen.  Wat verder opviel waren de grote stellages met vuurwerk (rotjes) die werden opgebouwd midden op het plein. De onderdelen van zo’n toren bestaan uit bamboestokken, touw en strengen met rotjes. Halverwege dreigde een van de torens omvergeblazen te worden door de wind. Door er met een man of tien aan te gaan hangen bleef het gevaarte overeind staan. Later werd het midden in de menigte af gestoken. Dan mopperen wij in Nederland over veiligheid en fijnstof…

Lake Titicaca

We hebben er bewust voor gekozen om niet in Puno te slapen, maar een dorpje verderop: Chicuito. Hier hadden we een mooi hostel met verschillende kamers, gebouwd van grote rotsblokken en de meeste hadden uitzicht op het Titicacameer. We hebben een dagexcursie gedaan naar de rieteilanden en Isla Taquile. Deze rieteilanden zijn wel bijzonder om te zien, maar volledig vercommercialiseerd. Een soort Disney op het water. Daarna zijn we doorgevaren naar Isla Taquile: dit is een rustig eiland verderop in het Titicacameer. Een klein, erg rustig eiland, dat nog aan elkaar hangt van gewoontes en tradities en waar de mannen leren breien. In een roulerend systeem zorgen de families voor de lunch waar gelijk wat verteld wordt over de lokale gebruiken, muziek en dans.

Colca Canyon

Van het Titicacameer zijn we richting Arequipa gereden, met een tussenstop bij de Colca Canyon. Deze canyon staat bekend om zijn uitkijkpunt waarvandaan je condors kunt zien opstijgen op de thermiek. Als je geluk hebt. Uiteraard wilden we dit ook graag zien en zijn we er naar toe gereden. We hebben geslapen in Cabanaconde, bijna aan het einde van de canyon en net even iets verder dan tot waar de meeste toeristen komen. ’s Middags zijn we even gestopt bij het uitkijkpunt. We hebben toen vijf condors naar beneden zien komen, waarvan er drie op een steen op de helling er tegenover zijn geland. De toeristen komen hier vooral vroeg in de ochtend en het was er nu heerlijk rustig, alleen wij tweeën. De volgende ochtend zijn we op ons gemak de canyon in gelopen: van 3200 meter hoogte afgedaald naar 1900 meter. Door gebrek aan een goed pad en met een overdaad aan stenen en keien was het meer klauteren. Regelmatig hebben we om ons heen gekeken of er nog condors te zien waren en ja hoor dat waren ze. De overnachting in de kloof was waardeloos. Er was gezegd dat de voorzieningen eenvoudig zouden zijn. Dat is geen probleem, maar een beetje schoon is wel prettig en een beetje stromend water is ook wel fijn. Het eten bestond uit pasta gekookt in chloorwater met anderhalve tomaat er door. De volgende ochtend zijn we weer omhoog geklauterd. Vele backpackers rennen dit in een paar uur omhoog, maar missen de condors. Wij hebben er wat langer over gedaan, maar wel weer condors gezien. Gelukkig hoeven wij geen bus te halen naar de volgende bestemming. Op weg het gebied uit zijn we weer gestopt bij het uitkijkpunt. We kennen van Nationale Parken in Afrika wel de situatie dat er 15 auto’s om een bijzonder dier heen staan. Dat valt in het niet bij het aantal bussen en toeristen dat hier aanwezig was. We hebben het over honderden mensen. Echt bizar. Gelukkig ging het om vogels en kon iedereen het zien. Hier konden we ze nog wat dichterbij zien dan tot nu toe. Wat zijn die dieren immens groot! Het blijft moeilijk dat op foto vast te leggen. Echt heel bijzonder.

Arequipa

Arequipa is een relaxte stad om een aantal dagen door te brengen. Het is een oude stad, met veel invloeden van de Spanjaarden. We hebben onze tijd voornamelijk besteed aan het bezoeken van het Santa Catalinaklooster, drie terreinen in één, het museum waar het ijsmeisje Juanita wordt tentoongesteld, het bezoeken van het Pisco-festival (dat is best wel erg lekker), slenteren door de stad en mensen kijken op de Plaza de Armas. Dit is het grote plein in het midden van de stad, waar de lokalen komen om op z’n Spaans te flaneren, de duiven te voeren of wat te lezen. Na Arequipa zijn we in een dag teruggereden naar Cuzco.

Manu Reserve

Na goed 2,5 week hebben onze huurauto ingeleverd in Cuzco. Van daaruit vertrekt de excursie naar Manu. We hebben gekozen voor de 9-daagse trip van Pantiacolla. In Cuzco zijn we nog even bij hun kantoor langs geweest om de formulieren te ondertekenen waarop staat dat het je eigen schuld is als je gebeten wordt door een otter. Of opgegeten door een Jaguar. Het vertrek is erg vroeg: om 04.15 worden we opgehaald samen met vier anderen die de 5-daagse trip doen. Eerst een lange dag in de bus met een ontbijt-, boodschappen- en museumbezoekpauze in Paucartambo. Het is een vrij nieuw en modern museum waar van alles uitgelegd wordt over het Manu Reserve. Ook was er een ruimte ingericht met alleen maar kostuums die door de verschillende groepen worden gedragen tijdens Fiësta Virgen del Carmen. Een aantal hiervan herkenden we direct uit Pisac.

Onderweg, in het nevelwoud, hebben we stukken gelopen en onderweg vogels gespot en gedetermineerd. De gids die we hebben, José, kent alle vogels uit zijn hoofd. Hij heeft de hele reis twee keer getwijfeld. En als het er nu maar een paar waren, maar in het vogelboek van alleen Peru staan al 1800 soorten.  

De tweede dag hebben we nog een stuk met de bus gereden en zijn we in Atalaya op de boot gestapt. Onderweg hebben we de boot aangemeerd op een strand om te wandelen naar een meertje vlakbij. Bij dit meertje leven heel veel hoatzin´s, rare prehistorische vogels. Heel gaaf om te zien. Ze maken ook een bijzonder geluid. Vervolgens weer verder met de boot naar de Pantiacolla Lodge, waar we drie nachten blijven. Het gebied om de lodge is prive-eigendom waardoor dit gedeelte van het regenwoud beschermd wordt. We hebben hier vele wandelingen gemaakt waar, we voornamelijk apen en vogels hebben gezien. José had altijd zijn telescoop mee en zodra we iets zagen bewegen dan zette hij deze snel op, zodat we een goed zicht hadden op het dier. De rode brulapen fungeerden vaak ook als wekker. Echt heerlijk om met dat geluid wakker te worden. Ondanks dat we in het tropisch regenwoud zijn met een temperatuur van ongeveer 30 graden en een lichtvochtigheid van 80% valt het ons mee. Oke, na elke wandeling zijn we behoorlijk plakkerig, maar daar wen je best snel aan. Drie keer per dag even afspoelen onder de douche werkt ook wel verfrissend. Alleen je kleren worden er niet frisser op en drogen doen ze hier ook niet echt. Gelukkig heeft iedereen hetzelfde probleem.

Na twee dagen wisselen we de vier mensen van de 5-daagse reis tegen zes nieuwe van de 7-daagse tour. Dat maakt dat ons reisgezelschap de komende dagen bestaat uit tien mensen en twee gidsen. José heeft hulp gekregen. Van de Pantiacolla Lodge varen we naar de Manu rivier waar het echte reservaat begint. Tot nu toe zaten we nog in de bufferzone. Hier is het gelukkig nog iets warmer en vochtiger dus we plakken nog wat meer. Ook hier hebben we weer veel gewandeld, maar ook gevaren in wat ze een catamaran noemen. Daar hebben wij een iets andere beleving bij, maar het functioneerde. Doordat de loop van de rivier in de afgelopen miljoenen jaren vaak is verschoven, zijn diverse rivierarmen nu meertjes geworden. Dit is een ideale plaats voor reuzenotters. Helaas konden we de catamaran alleen nog reserveren van 9 tot 11 uur en niet eerder. Dan wordt het al erg warm, dus hopelijk houden de otters nog geen siësta. Tegen de tijd dat we weer terug wilden peddelen, rond 11 uur, zagen we eindelijk een aantal otters! Ze waren met zijn vijven en eentje genoot van een maaltijd bestaande uit piranha. Daar heb je behoorlijk scherpe tanden voor nodig. Ze zwemmen hier ook volop, al zijn ze lang niet zo moordzuchtig als menig film je wil doen geloven. We hebben de dieren ongeveer driekwartier kunnen volgen en bekijken. Wat bijzonder! Ze zijn ook echt groot: ze kunnen twee meter lang worden.

Op weg naar de laatste lodge van deze reis zijn we ’s ochtends op tijd vertrokken, 6 uur, het was nog nevelig. Als we nog kans willen hebben een jaguar te zien, dan is het op dit tijdstip van de dag en op dit gedeelte van de rivier. Na ongeveer een half uur varen zien we een jaguar uit het hoge riet komen en met ons meelopen over de oever. In de stilte van de ochtend, op zijn gemak, wauw! Na een minuut of tien verdween het dier weer tussen de struiken. Mag Maaike toch een pet kopen van het reserve waar de jaguar op staat. Zij heeft met zichzelf afgesproken alleen iets te mogen kopen wanneer we het dier ook daadwerkelijk hebben gezien.

Een ander hoogtepunt was de kleiwand voor Ara’s waar we nog naar toe geweest zijn. Ook al zulke fascinerende dieren. Eerst komt het ene koppel aangevlogen en land hoog in een boom, dan het volgende koppel, enz enz. Uiteindelijk waren er ongeveer twintig koppels gekleurde vogels. Af en toe vloog er een koppel op en landde een aantal takken lager, op weg naar de kleiwand onder ze. Deze vogels zijn erg schuw en het ging dan ook zo door tot na ongeveer anderhalf uur de eerste ara’s op de kleiwand landen. Helaas schrokken ze na een paar minuten ergens van, want ze vlogen allemaal tegelijk weg. Dat was dan wel weer bijzonder om te zien, met zijn allen tegelijk. Na een aantal uren hebben we deze kijkhut verlaten en zijn we terug gegaan naar de lodge.

Het was echt een hele bijzondere excursie waar we heel veel gezien hebben. De wandelingen waren heerlijk. We hebben acht verschillende soorten apen gezien, een jaguar, capybara’s en ongeveer 150 vogelsoorten. Op het gemak hebben we alles kunnen bekijken. De gidsen wisten ontzettend veel en konden overal wel wat over vertellen. Het dagritme was ook goed te doen. Vaak vroeg op, ontbijten, wandelen, dan een paar uur niks en aan het einde van de middag nog een activiteit. We hebben ook nog een avondwandeling gedaan. Hierbij hebben we voornamelijk spinnen en kikkers gezien. Het eten, bereid door onze eigen kok, was heerlijk. Wanneer je van natuur houdt en graag weg bent van de rest van de wereld is dit een hele mooie plek.

Met de terugrit naar Cuzco zat ook onze vakantie er op. Van Cuzco zijn we teruggevlogen naar Lima, waar we na een paar uur wachten onze aansluitende vlucht naar Amsterdam hadden.

 

Deze vakantie was op een aantal punten heel anders dan onze reizen naar Afrika. We hebben overnacht in lodges in plaats van gekampeerd. Eten hebben we meestal uitbesteed. De volledige vier weken hadden we nu ook al vooraf gepland, de overnachtingen vooral met Airbnb. Door de huurauto hebben we ook ons eigen plan konden trekken. Eigenlijk is zo gedetailleerd plannen niets voor ons, maar in dit geval wilden we geen tijd verspillen aan het zoeken naar een overnachtingsplek.

De landschappen zijn totaal anders, maar ook hier ontzettend mooi. Ook hier kan veel ‘niks’ zijn. De natuur is ontzettend mooi en de mensen erg vriendelijk. Gelukkig hadden we het afgelopen jaar ons eerst cursusjaar Spaans gevolgd. Zo konden we ook nog met wat mensen praten. Alhoewel, wanneer zij denken dat je Spaans kunt spreken, schakelen ze gelijk een versnelling op en is het voor ons weer lastig te volgen. Maar ja, daar heb je handen en voeten voor. En Engels. Al met al weer een heerlijke vakantie.




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.