Namibië

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Namibië (2011)

Nog geen jaar nadat we uit Oeganda terugkwamen, bezochten we Namibië. Op aanraden van enkele medereizigers op de Oegandareis, hadden we ons in dat land verdiept en een bezoek aan, jawel de vakantiebeurs, deed de rest. Namibië is goed op eigen gelegenheid te bereizen en hoewel de twee eerdere groepsreizen goed bevallen zijn, wilden we een keer een land in Afrika met z´n tweeën bezoeken. De Serengeti en de Ngorongorokrater konden nog wel even wachten.

De voorbereidingen hebben we uitbesteed aan het lokale reisbureau Explore Namibia. We hadden iets meer dan vier weken om rond te reizen, dus we wilden niet het risico lopen naar campings te moeten zoeken of dat ze vol geboekt zouden zijn. De route hebben we zelf uitgezocht en daar heeft Explore Namibia de overnachtingen bij gezocht. Ook hebben ze onze 4x4 huurauto verzorgd: op het asfalt kan je best met een op twee wielen aangedreven auto uit te voeten, maar op de gravelwegen komt de extra bodemvrijheid van de 4x4 goed van pas. Daarnaast biedt het gebruik van de vierwielaandrijving extra grip, want gravel kan gladder zijn dan ijs. Daarnaast hebben we ook diverse rivierbeddingen gehad die voor het regenseizoen nog gewoon een weg waren. Volgens de kaart hadden ze dat ook nog moeten zijn …

We weten na Namibië wel dat 5500 kilometer in vier weken wat optimistisch is en dat een mobiele telefoon erg weinig bereik heeft. Toen we terugkwamen uit Namibië besloten we binnen een week dat we langer naar Afrika wilden ….. als het goed is gaan we nu wel naar de Serengeti en de Ngorongorokrater. En anders moeten we toch nog een keer terug.

De route die we afgelegd hebben was als volgt: Frankfurt – Windhoek – Rehoboth – Mariental – Hardap Dam Recreational Resort – Hobas – Ai-Ais – Aus – Lüderitz – Sesriem (Sossusvlei)  - Solitaire – Swakopmund – Walvis Bay – Cape Cross – Khorixas – Opuwo – Epupa Falls – Swartbooisdrift – Kamanjab – Okaukuejo (Etosha) – Halali (Etosha) – Waterberg Plateau – Windhoek – Frankfurt.

Hoogtepunten: de leegte, Cheetah’s aaien, Etosha, op zoek naar de Dikdik (gevonden!), zelf wild spotten en vogels kijken.

Voor de volgende keer: 450 kilometer gravelweg op één dag is teveel en een jaar in een daktent slapen is geen succes.

We hadden gehoord en gelezen dat Namibië uitgestrekt was en leeg. Dat je bijna geen mensen tegen komt en je je echt alleen op de wereld kunt voelen. Bij het lezen kun je je toch geen goede voorstelling maken van hoe dit nu echt is. Daarom heeft het hier beschrijven ook geen zin, want de beste manier om er achter te komen is door er zelf naar toe te gaan. Waar je in bv Oeganda en Madagascar continu naar kinderen zwaait en mensen langs de weg ziet, zie je nu niemand. Totdat je een plaspauze hebt ingelast: op de een of andere manier komt er dan wel een auto langs of zijn er kinderen in de buurt die komen kijken. Ach ja, ook dit went vanzelf.

Bijzondere plekken in Namibië zijn toch zeker Fish River Canyon, Etosha, Kolmanskop en Epupa Falls. We hadden niet eerder zo’n grote canyon gezien en vonden deze dan ook indrukwekkend. Wat hier aan bij draagt is dat we een tijd lang de enige mensen waren op het uitkijkpunt. Later hebben we een 4x4 pad genomen en dat een heel eind afgereden langs de canyon. Dat leverde ook mooie plaatjes op. Bij Hobas kwamen we in het donker aan. Dat was niet gepland, maar onderweg te veel tijd genomen om Quivertree Forest te bekijken. We hadden er allebei de balen van dat we er zo lang over gedaan hadden en waren een beetje aan het mopperen. De avond is goed gemaakt door een genetkat die het op ons vlees had voorzien. De genetkat kwam uit de boom naar beneden en liet zich goed bekijken. Wat een mooi dier.

In de categorie bijzondere dieren hoort wat ons betreft ook de honeybadger thuis. Op Halali loopt een honeybadger rond en valt de bezoekers lastig. Het dier kwam ook bij ons kijken en wilde onze pan met eten meenemen. Eelke probeerde het dier met een ksst weg te jagen, maar dit werkt niet bij honeybadgers (bij jackals wel). Andere kampeerders hadden het dier ook gezien en hebben het verjaagd. In eerste instantie vonden we dat jammer totdat deze man vertelde wat een honeybadger aan kan richten met zijn klauwen en kaken. Maar wel een mooi dier om te zien. En we kunnen het op ons lijstje aanvinken.

De Big Five hebben we ook in Namibië niet volledig gezien. We hebben wel de neushoorn in het wild gezien, maar het luipaard nog niet en buffels komen niet in Namibië voor. In Etosha is het ons ook gelukt om een dikdik te spotten. Hier waren we net zo blij mee (misschien nog wel blijer) dan met bv de leeuwen. Ook hebben we geconstateerd dat de parelhoen een van de domste vogels ter wereld moet zijn. Lopen ze voor je auto en in plaats van dat ze naar de kant rennen blijven ze voor je auto uit lopen. Gelukkig hoor je ze al op grote afstand.




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.