De reissite van Eelke Broeders en Maaike Ruitenberg

- Wie zijn wij - - Reisverslagen - - Onze auto's - - 'This is Africa' - - Album - - Contact / Links - - Gastenboek - - Voor overlanders/reizigers -

Zuid-Afrika – Namibië – Angola – Namibië 2018

14 juli t/m 18 aug

Zuid-Afrika

En na bijna een jaar is het weer tijd om onze Landcruiser in Zuid-Afrika op te pikken en mee te nemen op reis. We vliegen naar Kaapstad waar Duncan ons van het vliegveld ophaalt en ons naar onze auto brengt. Elke keer opnieuw is het weer een goed gevoel om hier te zijn.

Vlak voordat we vertrokken hebben we de monteur bij Duncan gevraagd nog wat onderhoud te doen aan onze Landcruiser. Zo is de stuurbekrachtigingspomp gereviseerd, een lekkende pakking vervangen en heeft de auto een onderhoudsbeurt gehad waarbij o.a. olie en de filters zijn vervangen. De auto was er klaar voor en wij ook. We hebben al onze spullen weer opgeruimd in de auto. Dat blijkt dan toch net weer wat meer tijd te kosten dan we van te voren bedenken. Na nog wat soep opgewarmd te hebben kruipen we voor het eerst sinds lang in onze daktent. De nacht was, door een burenruzie, minder rustig dan we hadden gehoopt. Snel afscheid nemen lukt nooit echt, maar in de loop van de ochtend vertrekken we dan toch echt. Eerste stop is de Pick’n Pay om ruim in te slaan. Diesel en geld staan ook nog op het lijstje en wanneer dat allemaal is gelukt, rijden we richting Upington.

Dat halen we bij lange na niet en we slapen ongeveer halverwege op camping Groenrivier bij Nieuwoudtville. Gelukkig is er een kleine ruimte voor het toilet en de douche met een aanrechtblad waar we binnen kunnen zitten. Zo warm is het namelijk niet hier. ’s Nachts rond een graad of 3. Dat is wel even wennen na de warme dagen in Nederland. We zullen wel vaker zien tijdens de vakantie dat het in Nederland warmer is dan daar waar wij zijn. De volgende ochtend vertrekken we op tijd, want vanavond slapen we bij Twee Rivieren in het Kgalagadi NP. De eigenaar van de camping hebben we niet meer gezien dus we betalen aan onze campingburen. Zij geven het weer door aan de eigenaar.

Na een lange dag rijden komen we vijf minuten te laat aan bij het Kgalagadi NP. Vijf minuten te laat, omdat de douane om 16.00 uur sluit. Dat hadden we graag nu nog willen doen, zodat we morgenochtend direct kunnen vertrekken. Helaas zit dat er niet meer in. We rijden nog een klein stukje door het park en zien voornamelijk kuddes springbokken en gemsbokken.

De volgende ochtend staan we om 7.30 uur bij de douane voor de balie. We willen via het park naar Namibië rijden en de bijbehorende grenscontrole voor Zuid-Afrika is al bij Twee Rivieren. Uitstempelen is niet spannend en snel geregeld, maar bij de politie gaat het mis. Wanneer ze het kenteken van onze auto intypen in hun systeem komt naar voren dat dat een oud kenteken is. We hebben het drie keer herhaald, maar zij blijven bij hetzelfde uitkomen. Er wordt een hoger iemand bijgehaald en die haalt er de eindverantwoordelijke voor Twee Rivieren weer bij. We mogen weer eens een keer meekomen naar het kantoor achter de balie. Wat blijkt nu: als in Z-A de auto verandert van eigenaar dan krijgt deze een nieuw kenteken. Alleen toen we onze Landcruiser kochten heeft niemand er aan gedacht ons te vertellen dat we nieuwe kentekenplaten moeten hebben. We hebben dat ook niet gelezen of iets dergelijks en Duncan is het ook vergeten. Met wat telefoontjes en een verklaring van Duncan mogen we door. Helaas 1,5 uur later dan gepland, maar het is niet anders.

Via Nossob rijden we naar Bitterpan, waar we voor een nacht een huisje hebben gehuurd. De route van Nossob naar Bitterpan is erg mooi. We rijden dwars door de rode zandduinen heen. Bij één duin hebben we meerdere keren een aanloop moeten nemen voordat we er overheen kwamen. Of het nu aan het gebrek aan vaart of toch nog steeds een te hoge bandenspanning lag weten we niet, maar de 3e keer lukte het. Aan het eind van de middag kwamen we aan bij Bitterpan. Een heerlijke plek met fantastisch uitzicht over de pan, mooie zonsopgang, (bijna) geen andere mensen. Heerlijk. Alleen wel koud met 0 graden. Er zijn nog drie hutjes voor twee personen waar een groep van zes bevriende Zuid-Afrikanen slapen. Wij eten samen bij het kampvuur en zitten vervolgens nog een tijdje naar de sterrenhemel te kijken voor onze tent. Je hebt hier geen app nodig om de Melkweg te vinden.

De volgende ochtend is Maaike vroeg opgestaan om de zonsopgang te kunnen zien. Gewikkeld in een deken tegen de kou, was dit bijzonder om te zien. De vogels die ook langzaamaan wakker worden, zandhoenen die voorbij vliegen op zoek naar water, een enkele gemsbok die over de pan heen loopt en twee struisvogels met een stel jongen. Dan realiseer je je weer dat je toch op een bijzondere plek op deze aarde bent.

We rijden vandaag naar MataMata. Net als de dag ervoor weer door de duinen heen. Ook hier komen we weer een duin tegen die meerdere pogingen nodig heeft voordat we er overheen komen. Dat maakt het wel weer leuk. En met deze auto hebben we zoiets niet eerder gedaan, dus kom maar op.

Wanneer we op de ‘grote’ weg naar MataMata rijden zien we een kudde auto’s. Dan weet je ook hier dat er iets bijzonders is te zien. En ja hoor, er komt een luipaard uit de boom en steekt de weg over. Daar gaat ze onder een boom liggen. Dit tot grote ergernis van een jakhals. Of zij een hol heeft waar ze het luipaard vandaan probeert te lokken, wordt ons niet helemaal duidelijk, maar ze blijft blaffen. Elke keer als ze net te ver loopt dan komt het luipaard weer omhoog en loopt de jakhals weer terug. Na een half uur geven ze dit spel op en loopt het luipaard, voor onze auto langs, naar de boom waar we inmiddels direct naast staan. We hebben dus de beste plaats om haar te bekijken in de boom en dat levert ook hele mooie plaatjes op.

In de tussentijd hebben we nagedacht wat we moeten met onze nummerplaten. Om de goede te halen, moeten we namelijk terug naar Upington, maar daar hebben we eigenlijk geen zin in. We kunnen alleen niet inschatten of dit problemen oplevert bij de grens naar Angola. Ons Portugees is allesbehalve goed genoeg om dit goed uit te kunnen leggen en je wilt daar ook niet vast komen te zitten om welke reden dan ook. Uiteindelijk hebben we toch maar besloten terug te rijden naar Upington. Dus in plaats dat we vanuit MataMata Namibië in rijden, rijden we terug naar Twee Rivieren en vervolgens naar Upington. Circa 800 km en 1,5 dag extra, maar zoals gezegd willen we ook geen gezeur hebben.

Op de route van MataMata naar Twee Rivieren komen we nog een mooie Pearl Spotted Owl tegen, zien we een gier die een halve boom probeert te vervoeren om te kunnen gebruiken als nestmateriaal en zien we zowaar nog een ander luipaard. Zo heb je nog nooit een luipaard gezien in de Kgalagadi en zo twee binnen 24 uur.

In Upington hebben we binnen een kwartier twee nieuwe kentekenplaten op de auto zitten. Dat was dus niet zo moeilijk. Na nog een laatste nachtje in Zuid-Afrika rijden we na een week alsnog Namibië in.

 




Ja, ook wij zitten aan de cookies. Ze helpen ons ergens mee ... Hier klikken, dan ben je van de melding af.